Τα τελευταία χρόνια τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και οι συναφείς προς αυτά εφαρμογές επικοινωνίες (messenger, viber κλπ) αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας, υποκαθιστώντας άλλους τρόπους όχι μόνο επικοινωνίας, αλλά και κοινωνικοποίησης. Ως εκ τούτου, σχετικές συνομιλίες που διεξάγονται με τη χρήση τους συχνά αποτελούν αποδεικτικά μέσα, τα οποία προσκομίζονται ενώπιον των δικαστικών αρχών, προκειμένου να διαμορφωθεί η δικανική τους κρίση. Το ζήτημα, δε, ποιες από αυτές τις συνομιλίες αποτελούν νόμιμα αποδεικτικά μέσα έχει απασχολήσει την νομολογία των ελληνικών δικαστηρίων, με αποτέλεσμα σήμερα να μπορούμε να πούμε με ασφάλεια τα εξής.
Καταρχάς, ως προς το ανωτέρω ζήτημα τυγχάνει εφαρμογής ο Ν. 4624/2019,καθώς οι εν λόγω συνομιλίες μέσω των ανωτέρω διαδικτυακών εφαρμογών ανταλλαγής άμεσων μηνυμάτων, συνιστούν επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα που πραγματοποιείται στο πλαίσιο κοινωνικών δικτύων, ητοι υπηρεσιών της Κοινωνίας της Πληροφορίας. Προσέτι, η συνακόλουθη φωτογράφηση και αποθήκευση των άνω ηλεκτρονικών συνομιλιών, συνιστά παράνομη επεξεργασία των προσωπικών δεδομένων του αντιδίκου, ενώ η προσκόμισή τους ενώπιον του Δικαστηρίου αποτελεί κοινοποίηση σε μη δικαιούμενα προς τούτο πρόσωπα. Προκειμένου, λοιπόν, να εξεταστεί η νομιμότητα των αποδεικτικών αυτών μέσων εξεταστέο τυγχάνει κάθε φορά το ζήτημα αν αποτελούν απαράδεκτα αποδεικτικά μέσα, λόγω του ότι η κατοχή, χρήση και εξωτερίκευση της αλληλογραφίας αυτής παραβιάζει το συνταγματικό δικαίωμα του απορρήτου των επιστολών κατ’ άρθρο 19 του Συντάγματος, καθώς επίσης και της ιδιωτικής ζωής κατ’ άρθρο 9 και 9Α του Συντάγματος.
Από την άλλη μεριά, εξεταστέο τυγχάνει κατά περίπτωση και το κατά πόσο η προσκομιδή τέτοιας αλληλογραφίας ενώπιον του Δικαστηρίου είναι απολύτως αναγκαία και πρόσφορη για την άσκηση του υπερέχοντος in casu συνταγματικώς κατοχυρωμένου δικαιώματος παροχής δικαστικής προστασίας κατ’ άρθρο 20 παρ. 1 του Συντάγματος και 47 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ, σε συνδυασμό με το άρθρο 6 παρ. 1 ΣΕΕ και 6 παρ. 1 ΕΣΔΑ. Επιπλέον, θα πρέπει να εξετάζεται και το ενδεχόμενο αυτή η κοινοποίηση να πραγματοποιήθηκε επιτρεπτά, κατά τη διάταξη του άρθρου 25 του Ν. 4624/2019, κατά την οποία επιτρέπεται η επεξεργασία δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα από ιδιωτικούς φορείς για σκοπό διαφορετικό από αυτόν για τον οποίο έχουν συλλεχθεί, εφόσον είναι απαραίτητη για τη θεμελίωση, άσκηση ή υποστήριξη νομικών αξιώσεων, εκτός εάν υπερτερεί το συμφέρον του υποκειμένου των δεδομένων να μην τύχουν επεξεργασία τα δεδομένα αυτά.
Με άλλα λόγια το ζήτημα της αποδεικτικής ισχύος και της νόμιμης προσκομιδής σε δίκη αλληλογραφίας μέσω ηλεκτρονικών μέσων και εφαρμογών θα πρέπει να εξετάζεται ad hoc και με εργαλείο τη στάθμιση μεταξύ των προσβαλλόμενων αγαθών.
