Δικηγορικό Γραφείο

Ακύρωση κλητηρίου θεσπίσματος αφορόν στο αδίκημα της μη καταβολής χρεών προς το δημόσιο κατ΄ αρ. 25 του Ν. 1882/1990, κατ’ αρ. 321 ΚΠΔ και 171 παρ. 1 δ΄.

Σύμφωνα με τη διάταξη του άρθρου 321 παρ.1 εδ. δ΄ΚΠΔ στο κλητήριο θέσπισμα πρέπει να αναφέρονται συν τοις άλλοις όλα τα πραγματικά περιστατικά τα οποία συγκροτούν την αντικειμενική και υποκειμενική υπόσταση του εγκλήματος καθώς και τον εξωτερικό όρο του αξιοποίνου όπου αυτό απαιτείται. ( Τριμ. Πλημ Γιαν 856/2003 ΠοινΔικ 2004, 167, Τριμ Πλημ Θες. 4244/1993 Υπερ. 1994, 346 Μαργαρίτη – Ζαχαριάδη. Το κλητήριο θέσπισμα εκδ. 1996 σελ. 115 επ.) Στην προκειμένη περίπτωση ο κατηγορούμενος βάλλει κατά του κλητηρίου θεσπίσματος,  λόγω της μη αναφοράς σε αυτό της ιδιότητας με την οποία του αποδίδεται ότι οφείλει να καταβάλει τα συγκεκριμένα χρέη, ήτοι ατομικά ή ως εκπρόσωπος συγκεκριμένης εταιρείας, με την επισήμανση ότι ουδέποτε είχε υπαχθεί στη Δ.Ο.Υ Πειραιά που αναγράφεται στο κλητήριο θέσπισμα παρά μόνο ως εκπρόσωπος διαφόρων ανωνύμων εταιρειών με συνέπεια να μην μπορεί να αντιληφθεί την προέλευση των επίδικων χρεών και συνακόλουθα την εις βάρος του κατηγορία… Οι ανωτέρω ελλείψεις καθιστούν το κλητήριο θέσπισμα αόριστο και ανεπίδεκτο δικαστικής εκτιμήσεως και ως εκ τούτου εξαφανιστέο, με δεδομένο ότι υπάρχει απόλυτη ακυρότητα κατ’ αρ. 171 παρ. 1 δ του ΚΠΔ, καθόσον θίγονται με αυτό υπερασπιστικά δικαιώματα του κατηγορουμένου, κατοχυρωμένα από του άρθρο 6 παρ.3 εδ α’ της Ε.Σ.Δ.Α που κατοχυρώθηκε νόμιμα στη χώρα μας, αφού με την παράλειψη αναγραφής των στοιχείων αυτών καθίσταται αδύνατη η άμυνά του κατά της κατηγορίας που του αποδίδεται.