Δικηγορικό Γραφείο

 

Με την κρινόμενη προσφυγή ο προσφεύγων Ε.Φ.Κ.Α. (πρώην Ο.Α.Ε.Ε.) ζητούσε την ακύρωση της απόφασης της αρμόδιας Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής (Τ.Δ.Ε.), η οποία είχε κάνει δεκτή την ένσταση του εντολέως μας για τη μη χορήγηση σε αυτόν αποζημίωσης λόγω εργατικού ατυχήματος. Το Δικαστήριο απέρριψε την προσφυγή ως απαράδεκτη λόγω παρελεύσεως της εξηκονθήμερης προθεσμίας από την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης της Τ.Δ.Ε. Ειδικότερα, κρίθηκε ότι κατά το χρόνο έκδοσης της πράξης, ο προσφεύγων ασφαλιστικός φορέας έλαβε αποδεδειγμένα πλήρη γνώση του περιεχομένου της, καθόσον πρόκειται για πράξη των οργάνων του, τα οποία ενεργούν υπό την ενιαία διοίκηση του αυτού νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου και ανήκουν στον ίδιο οργανωτικό σχηματισμό με το νόμιμο εκπρόσωπο του προσφεύγοντος οργανισμού.

Ακολουθεί το κείμενο της απόφασης:

 

 

Αριθμός Απόφασης 2484/2019

 

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

ΤΜΗΜΑ 30ο ΤΡΙΜΕΛΕΣ

  

            Συνεδρίασε δημόσια στο ακροατήριό του στις …………2018, με δικαστές τους: …………. Πρόεδρο Πρωτοδικών Δ.Δ., ……….. Πρωτοδίκη Δ.Δ. ………….. (εισηγητή) Πάρεδρο Δ.Δ. και γραμματέα την …………, δικαστική υπάλληλο.

για να δικάσει την προσφυγή με ημερομηνία κατάθεσης ………..2014,

του νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου με την επωνυμία «Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών» (Ο.Α.Ε.Ε.) και ήδη «Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης» (Ε.Φ.Κ.Α.), που εδρεύει στην Αθήνα και εκπροσωπείται από τον Διοικητή του, ο οποίος δεν εμφανίστηκε στο ακροατήριο, αλλά εκπροσωπήθηκε με δήλωση, κατ’ άρθρο 133 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ., του πληρεξουσίου δικηγόρου του, ………………

του ……………., κατοίκου Αγ. Αναργύρων Αττικής (οδός …………… αρ. ……), ο οποίος παραστάθηκε δια της πληρεξουσίας δικηγόρου του, Στυλιανής Τρίλα.

Μετά τη δημόσια συνεδρίαση, το Δικαστήριο συνήλθε σε διάσκεψη.

 

Αφού μελέτησε τη δικογραφία

Σκέφθηκε κατά το νόμο

 

1. Eπειδή, με την κρινόμενη προσφυγή, για την άσκηση της οποίας δεν απαιτείται κατά νόμο η καταβολή παραβόλου (βλ. το άρθρο 28 παρ. 4 του ν. 2579/1998, Α΄ 31, που διατηρήθηκε σε ισχύ με το άρθρο 258 παρ. 2 περ. ζ΄ του κυρωθέντος με το άρθρο πρώτο του ν. 2717/1999, Α΄ 97, Κ.Δ.Δ.), ο προσφεύγων «Οργανισμός Ασφάλισης Ελευθέρων Επαγγελματιών» (Ο.Α.Ε.Ε.) και ήδη «Ενιαίος Φορέας Κοινωνικής Ασφάλισης» (Ε.Φ.Κ.Α.) ζητεί την ακύρωση της ………../2013 απόφασης της Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής (Τ.Δ.Ε.) του Ο.Α.Ε.Ε. Δυτικής Αττικής, με την οποία έγινε δεκτή η ……../2013 ένσταση του καθ΄ου κατά της με αρ. πρωτ. ……../2013 απόφασης της Προϊσταμένης της Διεύθυνσης Ο.Α.Ε.Ε. Αγίων Αναργύρων. Με την τελευταία αυτή απόφαση απορρίφθηκε η ……../2013 αίτηση του καθ΄ου για χορήγηση αποζημίωσης λόγω εργατικού ατυχήματος.

2. Επειδή, ο Κ.Δ.Δ. στην παράγραφο 2 του άρθρου 64, όπως η παράγραφος αυτή ίσχυε πριν από την αντικατάστασή της με το άρθρο 18 παρ. 1 του ν. 3900/2010 (Α΄ 213), όριζε ότι: «Προσφυγή μπορεί επίσης να ασκήσει: α) Ο Υπουργός Οικονομικών, καθώς και ο αρμόδιος οικονομικός επιθεωρητής, υπέρ του Δημοσίου, κατά των πράξεων των φορολογικών οργάνων του τελευταίου, οι οποίες εκδίδονται κατ’ εφαρμογή της φορολογικής εν γένει νομοθεσίας, β) Κάθε άλλη αρχή, καθώς και ο Γενικός Επίτροπος της Επικράτειας των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων, εφόσον ειδική διάταξη νόμου αναγνωρίζει ρητώς τέτοιο δικαίωμα». Περαιτέρω, η παράγραφος 2 του άρθρου 66 του ίδιου Κώδικα, όπως η παράγραφος αυτή ίσχυε πριν την τροποποίησή της με το εδ. α΄ της παρ. 2 του άρθρου πέμπτου του ν. 4079/2012 (Α΄ 180), όριζε ότι: «1. … 2. Ειδικώς στις περιπτώσεις της παρ. 2 του άρθρου 64, η προθεσμία είναι ενενήντα (90) ημερών από την έκδοση ή την κατά νόμο δημοσίευση της πράξης ή τη συντέλεση της παράλειψης». Όπως, δε, είχε κριθεί κατά την ερμηνεία των ανωτέρω διατάξεων (βλ. ΣτΕ 3295/2011, 26/2010, 4362/2009, 2585/2008 κ.α.), οι οργανισμοί κοινωνικών ασφαλίσεων (συνεπώς και ο Ο.Α.Ε.Ε.) σε σχέση με τα δικά τους όργανα, με τα οποία εκφράζεται η βούληση του οικείου οργανισμού, δεν επέχουν θέση διοικουμένου (βλ. ΣτΕ 1192/1987 επταμ.), αλλά θεωρούνται διοικητικές αρχές (βλ. ΣτΕ 3330/2001) και συνεπώς, η προθεσμία προς άσκηση προσφυγής εκ μέρους του ασφαλιστικού οργανισμού κατά των πράξεων των δικών του οργάνων, υπό την ισχύ των ως άνω παρατιθέμενων διατάξεων, ήταν ενενήντα ημέρες από την έκδοση ή τη δημοσίευση της πράξης, αν επιβαλλόταν κατά νόμο δημοσίευση της πράξης (βλ. ΣτΕ 1143/2017, 448/2011, 2294/2009. 2003/2008).

3. Επειδή, στη συνέχεια, η παράγραφος 2 του άρθρου 64 του Κ.Δ.Δ. αντικαταστάθηκε από το άρθρο 18 παρ. 1 του ν. 3900/2010 (έναρξη ισχύος από 1.1.2011, σύμφωνα με το άρθρο 70 αυτού) και ορίζει, κατά τον κρίσιμο χρόνο, τα εξής: «Προσφυγή μπορεί επίσης να ασκήσει ο Υπουργός Οικονομικών, καθώς και τα όργανα στα οποία έχει μεταβιβαστεί η αρμοδιότητα αυτή με απόφασή του, υπέρ του Δημοσίου κατά των πράξεων των φορολογικών οργάνων του τελευταίου, οι οποίες εκδίδονται κατ’ εφαρμογή της φορολογικής εν γένει νομοθεσίας», ενώ, η παράγραφος 2 του άρθρου 66 του Κ.Δ.Δ., όπως τροποποιήθηκε με το εδ. α΄ της παρ. 2 του άρθρου πέμπτου του ν. 4079/2012 και κατόπιν αντικαταστάθηκε από το άρθρο πρώτο παράγραφος ΙΓ υποπαράγραφος ΙΓ2 περ. 2 του ν. 4093/2012 (Α΄ 222), στην περ. β΄ ορίζει ότι: «β. Ειδικώς στις περιπτώσεις της παρ. 2 του άρθρου 64 η προθεσμία είναι ενενήντα (90) ημέρες από την έκδοση ή την κατά νόμο δημοσίευση της πράξης ή τη συντέλεση της παράλειψης». Το ίδιο άρθρο, 66 του Κ.Δ.Δ., στην παρ. 1 αυτού ορίζει ότι: «1. Η προσφυγή ασκείται μέσα σε προθεσμία εξήντα (60) ημερών, η οποία αρχίζει: Α. Σε περίπτωση ρητής πράξης: α) Για εκείνους τους οποίους αφορά: i. από την κατά νόμο επίδοσή της σε αυτούς, ή ii. σε κάθε άλλη περίπτωση, από τότε που αυτοί έλαβαν αποδεδειγμένως πλήρη γνώση του περιεχομένου της. Β) Για τους τρίτους: i. από τη δημοσίευσή της, αν δεν προβλέπεται από το νόμο άλλος ειδικότερος τρόπος γνωστοποίησής της, ή ii. σε κάθε άλλη περίπτωση, από τότε που αυτοί έλαβαν αποδεδειγμένως πλήρη γνώση του περιεχομένου της».

4. Επειδή, εξάλλου, το άρθρο 33 του ν. 702/1977 «Περί υπαγωγής υποθέσεων εις τα τακτικά διοικητικά δικαστήρια κλπ» (Α΄ 268) ορίζει ότι: «Οσάκις υπό της κειμένης περί κοινωνικής ασφαλίσεως νομοθεσίας παρέχεται εις ασφαλιστικόν φορέα η ευχέρεια προσβολής πράξεων οργάνου αυτού εκδοθείσης μετ’ άσκησιν υπό ενδιαφερομένου ενδικοφανούς προσφυγής και υποκειμένης του λοιπού, βάσει του παρόντος νόμου, εις προσφυγήν ενώπιον του Διοικητικού Πρωτοδικείου, η ευχέρεια αυτή διατηρείται, δύναται δε ο ασφαλιστικός φορεύς να ασκήση κατά της πράξεως ταύτης του οργάνου του την κατ’ άρθρον 7 του παρόντος προσφυγήν». Ως προς την ανωτέρω διάταξη, δια του άρθρου 18 παρ. 2 του ως άνω ν. 3900/2010 ορίσθηκε, ότι: «Η παράγραφος 4 του άρθρο 33 του ν. 702/1977, η οποία είχε καταργηθεί με το εδάφιο γ΄ της παρ. 2 του άρθρου 8 του ν. 1407/1984 και επαναφέρθηκε σε ισχύ με το άρθρο 8 του ν. 1649/1986 (ΦΕΚ 149 Α΄), καταργείται» και συνεπώς, από την έναρξη ισχύος του νόμου τούτου (1.1.2011), καταργήθηκε η δυνατότητα των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης να προσφεύγουν ενώπιον των τακτικών δικαστηρίων κατά πράξεων των οργάνων τους που αποφαίνονται επί ενδικοφανούς προσφυγής ενδιαφερόμενου ιδιώτη. Ακολούθως, με το άρθρο 138 κεφ. ΙΑ΄ παρ. 3 του ν. 4052/2012 (Α΄ 41) η παράγραφος αυτή επανήλθε σε ισχύ (επαναφέρουσα έτσι από 1.3.2012 τη δυνατότητα των οργανισμών κοινωνικής ασφάλισης για την άσκηση προσφυγών κατά αποφάσεων των οργανισμών τους επί ενδικοφανών προσφυγών) για τις υποθέσεις εκείνες των οποίων το αντικείμενο υπερβαίνει το ποσό των 2.000,00 ευρώ και τέλος, με το άρθρο 55 του ν. 4144/2013 (Α΄ 88) η δυνατότητα αυτή επεκτάθηκε από 18.4.2013 και για τις υποθέσεις που δεν αποτιμώνται σε χρήμα, έχουν όμως οικονομικές συνέπειες.

5. Επειδή, ο ν. 4052/2012 ορίζει στο άρθρο 138 παρ. ΙΑ 1 εδ. τελευταίο, όπως το εδάφιο αυτό ίσχυε, κατά τον κρίσιμο χρόνο, πριν την αντικατάστασή του από το άρθρο 34 του ν. 4331/2015 (Α΄ 69/2.7.2015), ότι: «Σε όλες τις συνεδριάσεις των Τοπικών Διοικητικών Επιτροπών του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ και του Ο.Α.Ε.Ε. μετέχουν ως μέλη, χωρίς δικαίωμα ψήφου: α) ο Προϊστάμενος Διεύθυνσης του οικείου Υποκαταστήματος του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ ή της οικείας Περιφερειακής Διεύθυνσης του Ο.Α.Ε.Ε. αντίστοιχα και β) ανάλογα με το θέμα της συνεδρίασης, ο Προϊστάμενος Τμήματος του οικείου Υποκαταστήματος του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ ή της οικείας Περιφερειακής Διεύθυνσης του Ο.Α.Ε.Ε. αντίστοιχα ή υπάλληλοι του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ ή του Ο.Α.Ε.Ε. αντίστοιχα Α΄ ή Β΄ ή Γ΄ Βαθμού, οι οποίοι διορίζονται με απόφαση του Διοικητή του ΙΚΑ – ΕΤΑΜ και του Ο.Α.Ε.Ε. αντίστοιχα».

6. Επειδή, από το συνδυασμό των ανωτέρω διατάξεων, συνάγεται ότι η ως άνω νομοθετική πρόβλεψη περί ενενηκονθήμερης προθεσμίας άσκησης προσφυγής από ορισμένη διοικητική αρχή κατά πράξεων των οργάνων της ιδίας, καταλαμβάνει πλέον αποκλειστικώς την περίπτωση άσκησης προσφυγής εκ μέρους του Υπουργού Οικονομικών και των κατά μεταβίβαση της σχετικής αρμοδιότητας οργάνων κατά πράξεων των φορολογικών οργάνων του Δημοσίου, που εκδίδονται κατ’ εφαρμογή της φορολογικής εν γένει νομοθεσίας. Τούτο, δε, διότι, μετά την απάλειψη της περίπτωσης β΄ της παραγράφου 2 του άρθρου 64 του Κ.Δ.Δ. περί της δυνατότητας άσκησης προσφυγής εκ μέρους «κάθε άλλης αρχής» με το άρθρο 18 παρ. 1 του ν. 3900/2010, πλέον οι περιπτώσεις του άρθρου 64 παρ. 2 του ως άνω Κώδικα (στις οποίες ρητά παραπέμπει η διάταξη του εδ. β΄ της παρ. 2 του άρθρου 66 αυτού, ορίζοντας σε ενενηκονθήμερη την προθεσμία άσκησης προσφυγής) είναι εκείνες που αφορούν μόνον στις ασκούμενες εκ μέρους του Υπουργού Οικονομικών προσφυγές. Ως εκ των ανωτέρω και σε συνδυασμό με τις παρατεθείσες διατάξεις της παρ. 4 του άρθρου 33 του ν. 702/1977, σύμφωνα με τις οποίες παρέχεται στον ασφαλιστικό οργανισμό η δυνατότητα προσβολής πράξης οργάνου του, εκδοθείσας κατόπιν άσκησης ενδικοφανούς προσφυγής εκ μέρους του ενδιαφερομένου (δυνατότητα η οποία επαναχορηγήθηκε υπό προϋποθέσεις στους ασφαλιστικούς οργανισμούς με τις ως άνω διατάξεις του ν. 4052/2012 και του ν. 4144/2013, χωρίς ωστόσο να επέλθει παραλλήλως κάποια τροποποίηση στο άρθρο 64 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ.), παρέπεται ότι ο Ο.Α.Ε.Ε. δύναται μεν να προβεί στην άσκηση προσφυγής κατά πράξης οργάνου του και ειδικότερα, κατά απόφασης Τοπικής Διοικητικής Επιτροπής, εκδοθείσας κατόπιν άσκησης ενδικοφανούς προσφυγής του ενδιαφερομένου, η δε ενεργητική του νομιμοποίηση εδράζεται στην περίπτωση β΄ της παραγράφου 1 του άρθρου 64 του Κ.Δ.Δ., σύμφωνα με την οποία «προσφυγή μπορεί να ασκήσει εκείνος στον οποίο αναγνωρίζεται τέτοιο δικαίωμα από ειδική διάταξη νόμου». Ωστόσο, η προθεσμία άσκησης της ως άνω προσφυγής, ελλείψει ειδικότερης διάταξης, εκτείνεται σε εξήντα (60) ημέρες, κατά τα γενικώς οριζόμενα στην παρ. 1 του άρθρου 66 του Κ.Δ.Δ. Εξάλλου, η βούληση αυτή του νομοθέτη συνάγεται και από το γεγονός ότι η (μεταγενέστερη του ν. 4052/2012) τροποποίηση του άρθρου 66 παρ. 2 του Κ.Δ.Δ. με το ν. 4093/2012 δεν περιλαμβάνει ειδική ρύθμιση ως προς την προθεσμία άσκησης των ενδοστρεφών προσφυγών από τους ασφαλιστικούς φορείς. Η εξηκονθήμερη προθεσμία αυτή αρχίζει από την έκδοση της προσβαλλόμενης πράξης (βλ. ΔΕφΠ 2248/2018, ΔΕφΘ 2820/2017, 1562/2016, πρβλ. ΣτΕ 2019/2017, 3051/2007, 3784/2006). Τούτο, διότι, κατά το χρόνο αυτό, ο προσφεύγων ασφαλιστικός φορέας έλαβε αποδεδειγμένα πλήρη γνώση του περιεχομένου της εν λόγω πράξης, καθόσον πρόκειται για πράξη των οργάνων του, τα οποία ενεργούν υπό την ενιαία διοίκηση του αυτού νομικού προσώπου δημοσίου δικαίου και ανήκουν στον ίδιο οργανωτικό σχηματισμό με το νόμιμο εκπρόσωπο του προσφεύγοντος Οργανισμού.

7. Επειδή, στην προκειμένη περίπτωση, η προσβαλλόμενη απόφαση εκδόθηκε στις 4-11-2013, ημερομηνία συνεδρίασης της Τ.Δ.Ε., η κατά το άρθρο 66 παρ. 1 του Κ.Δ.Δ., εξηκονθήμερη προθεσμία για την άσκηση προσφυγής κατά της εν λόγω απόφασης από τον προσφεύγοντα ασφαλιστικό οργανισμό, η οποία άρχισε στις 5-11-2013, ήτοι την επόμενη ημέρα της έκδοσης αυτής, συμπληρώθηκε στις 3-1-2014, ημέρα Παρασκευή. Συνεπώς, κρινόμενη προσφυγή, η οποία ασκήθηκε στις 4-2-2014 (βλ. σχετ. πράξη κατάθεσης), έχει ασκηθεί εκπρόθεσμα, ήτοι μετά την πάροδο της ως άνω εξηκονθήμερης προθεσμίας. Για το λόγο αυτό, που εξετάζεται αυτεπαγγέλτως, σύμφωνα με το άρθρο 35 του Κ.Δ.Δ., η προσφυγή αυτή είναι, κατά την κρίση του Δικαστηρίου, απορριπτέα ως απαράδεκτη.

8. Επειδή, κατ’ ακολουθίαν των ανωτέρω, η κρινόμενη προσφυγή πρέπει να απορριφθεί, ενώ κατ’ εκτίμηση των περιστάσεων, πρέπει να απαλλαγεί ο προσφεύγων από την πληρωμή των δικαστικών εξόδων του καθ΄ου (αρ. 275 παρ. 1 Κ.Δ.Δ.).    

 

ΔΙΑ ΤΑΥΤΑ

 

Απορρίπτει την προσφυγή.

 

Απαλλάσσει τον προσφεύγοντα από τα δικαστικά έξοδα του καθ΄ου.

 

Η διάσκεψη του Δικαστηρίου έγινε στην Αθήνα στις ……….2019 και η απόφαση δημοσιεύθηκε στον ίδιο τόπο σε έκτακτη δημόσια συνεδρίαση στο ακροατήριο του Δικαστηρίου στις ……..2019.

 

Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ                                              Ο ΕΙΣΗΓΗΤΗΣ                                               Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ

 

 

Παραστάθηκαν