Αριθμός Απόφασης
06/2026
ΤΟ ΜΟΝΟΜΕΛΕΣ ΠΡΩΤΟΔΙΚΕΙΟ ΝΑΞΟΥ
ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΩΝ ΜΕΤΡΩΝ
ΣΥΓΚΡΟΤΗΘΗΚΕ από τη Δικαστή ................., Πρόεδρο Πρωτοδικών, χωρίς τη σύμπραξη Γραμματέα.
ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕ δημόσια στο ακροατήριό του, στη Νάξο, την 16π Οκτωβρίου 2025, για να δικάσει τις υποθέσεις, μεταξύ:
ΤΟΥ ΑΙΤΟΥΝΤΟΣ: ..........................., κατοίκου Τορίνου Ιταλίας, οδός ............., αριθμός ........., κατόχου του με αριθμό ............... ιταλικού διαβατηρίου, που παραστάθηκε στο Δικαστήριο διά της πληρεξούσιας δικηγόρου του Αθηνάς Κακλαμάνη (AM 42521 του ΔΣΑ), που κατέθεσε σημείωμα.
ΤΗΣ ΚΑΘ’ ΗΣ ΑΙΤΗΣΗ: ....................., κατοίκου Κατάπολα Αμοργού, κατόχου της με αριθμό ...................... ιταλικής ταυτότητας, που παραστάθηκε στο Δικαστήριο διά του πληρεξουσίου δικηγόρου της ........................ (AM .......... του ΔΣΑ), που κατέθεσε σημείωμα.
Ο αιτών ζητεί να γίνει δεκτή η από 26-06-2025 αίτησή του, που κατατέθηκε στη γραμματεία του Δικαστηρίου αυτού την 01-07-2025 και έλαβε αριθμό έκθεσης κατάθεσης δικογράφου ......./01-07-2025 και προσδιορίστηκε προς συζήτηση για τη δικάσιμο της 18ης-09-2025 και μετά από αναβολή για τη δικάσιμο που αναφέρεται στην αρχή της απόφασης αυτής.
ΚΑΤΑ ΤΗ ΣΥΖΗΤΗΣΗ της υπόθεσης, οι πληρεξούσιοι δικηγόροι των διαδίκων, ανέπτυξαν προφορικά τους ισχυρισμούς τους και ζήτησαν να γίνουν αυτοί δεκτοί.
ΜΕΛΕΤΗΣΕ ΤΗ ΔΙΚΟΓΡΑΦΙΑ
ΣΚΕΦΘΗΚΕ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΝΟΜΟ
- Ο Κανονισμός 2019/1111 «περί διεθνούς δικαιοδοσίας, αναγνώρισης και εκτέλεσης αποφάσεων σε γαμικές διάφορες και διαφορές γονικής μέριμνας», εφαρμόζεται σε υποθέσεις που εμφανίζουν στοιχεία αλλοδαπότητας είτε εξ υποκείμενου λόγω της αλλοδαπής ιθαγένειας ενός τουλάχιστον διαδίκου ή του τέκνου, είτε εξ αντικειμένου λόγω της συνήθους διαμονής ενός από τα εμπλεκόμενα πρόσωπα στην αλλοδαπή [βλ. και υπό τον Καν. 2201/2003 σε Π.Αρβανιτακη/Ε. Βασιλακάκη (-Ε.Βασιλακάκη), Κανονισμός (ΕΚ) 2201/2003, (Κανονισμός Βρυξέλλες ΙΙα), Κατ’ άρθρο ερμηνεία, 2016, ο. 15, Σπ. Τσαντίνη, Διεθνής δικαιοδοσία και αναγνώριση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές (Καν. 2201/2003), σ. 13 και 31]. Επομένως, η εξέταση της διεθνούς δικαιοδοσίας του δικαστηρίου θα λαμβάνει χώρα μόνο σε περίπτωση που διαπιστώνεται στοιχείο αλλοδαπότητας στην υπόθεση, εκτός και αν τίθεται ζήτημα παρέκτασης της δικαιοδοσίας σε άλλο κράτος μέλος (άρθρο 12 παρ. 5 Καν. 2019/1111) ή εκκρεμοδικίας και συνάφειας (άρθρο 20 Καν. 2019/1111). Ο Καν. 2019/1111 περιέχει ρυθμίσεις για ζητήματα δικαιοδοσίας, για υποθέσεις ενδοενωσιακών υποθέσεων απαγωγής παιδιών, για την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων, δημοσίων εγγράφων και συμφωνιών, για τη συνεργασία μεταξύ των δικαστηρίων και των κρατικών αρχών των κρατών μελών. Το πεδίο εφαρμογής του Καν. 2019/1111 κατά βάση ταυτίζεται με το πεδίο εφαρμογής του Καν. 2201/2003 και σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1 εφαρμόζεται σε αστικές υποθέσεις που αφορούν: α) το διαζύγιο, τον δικαστικό χωρισμό ή την ακύρωση του γάμου των συζύγων και β) την ανάθεση, την άσκηση, την ανάθεση σε τρίτο, την ολική ή μερική αφαίρεση της γονικής μέριμνας. Περαιτέρω σύμφωνα με το άρθρο 1 παρ. 1β στο πεδίο εφαρμογής του Καν. 2019/1111 εντάσσονται οι αστικές υποθέσεις αναφορικά με την ανάθεση, την άσκηση, την ανάθεση σε τρίτο, την ολική ή μερική αφαίρεση της γονικής μέριμνας. Ο Καν. 2019/1111 προβλέπει ορισμό για την έννοια του παιδιού και ειδικότερα θεωρείται για τις υποθέσεις γονικής μέριμνας ως τέτοιο κάθε πρόσωπο μέχρι 18 ετών (άρθρο 2 παρ. 6) ανεξάρτητα από το εφαρμοστέο ουσιαστικό δίκαιο που διέπει την προσωπική του κατάσταση (αιτιολογική σκέψη 17 του Καν. 2019/1111). Οι διατάξεις του Καν. εφαρμόζονται σε όλα τα παιδιά ανεξάρτητα από το αν είναι κοινά τέκνα των διαδίκων, εντός ή εκτός γάμου, αν αφορά αντιδικία συζύγων ή συντρόφων, καταχωρημένης ή ελεύθερης συμβίωσης, διαφορετικού ή ίδιου φύλου. Η έννοια της γονικής μέριμνας ορίζεται στο άρθρο 2 παρ. 7 του Καν. και περιλαμβάνει το σύνολο των δικαιωμάτων και υποχρεώσεων που παρέχονται σε φυσικό (γονείς ή και τρίτο πρόσωπο, όπως λ.χ παππούδες βλ. ΔΕΕ της 31.05.2018, υπόθεση C- 335/17 σε ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ) ή νομικό πρόσωπο όσον αφορά το πρόσωπο ή την περιουσία του παιδιού, είτε με δικαστική απόφαση είτε απευθείας από το νόμο είτε με ισχύουσα συμφωνία. Περιεχόμενο της γονικής μέριμνας αποτελούν τα δικαιώματα της επιμέλειας και της προσωπικής επικοινωνίας, το περιεχόμενο των οποίων καθορίζεται αυτόνομα από τον κανονισμό για τις ανάγκες ομοιόμορφης εφαρμογής του. Στο άρθρο 7 του Καν. 2019/1111 διατηρείται ο γενικός δικαιοδοτικός κανόνας της συνήθους διαμονής του τέκνου κατά το χρόνο που επιλαμβάνεται το δικαστήριο (για το χρόνο που θεωρείται ένα δικαστήριο επιληφθέν βλ. άρθρο 16 Καν. 2019/1111 ή εφόσον προ βλέπεται υποχρεωτική διαδικασία διαμεσολάβησης βλ. αιτ. σκέψη 35 του Καν. 2019/1111 και ΔΕΕ απόφαση της 20.12.2017, υπόθεση C-467/16, σκέψη 58 σεΤΝΠ CURIA). Από τις προαναφερόμενες, επομένως, διατάξεις καθίσταται σαφές ότι η δικαιοδοσία των δικαστηρίων των κρατών-μελών επί θεμάτων γονικής μέριμνας, προσδιορίζεται σε συνάρτηση με τον τόπο στον οποίο βρίσκεται η συνήθης διαμονή του παιδιού κατά τον χρόνο της άσκησης της αγωγής, χωρίς εντούτοις να καθορίζεται από τις ίδιες τις διατάξεις το περιεχόμενο αυτής της έννοιας. Πρόκειται για μία έννοια η οποία έχει διαπλαστεί από τη νομολογία του ΔΕΚ, την οποία έχουν υιοθετήσει και τα ελληνικά δικαστήρια. Η συνήθης διαμονή του παιδιού καθορίζεται σύμφωνα με το κριτήριο της εγγύτητας και αποσκοπεί στη διασφάλιση του βέλτιστου συμφέροντος του παιδιού (αιτιολογική σκέψη 19 και 20 του Καν. 2019/1111), διότι με την πληρέστερη συλλογή αποδεικτικού υλικού και τη διευκόλυνση της ακρόασης του τέκνου διασφαλίζονται αποτελεσματικότερα τα συμφέροντά του. Προκειμένου, λοιπόν, να διασφαλισθεί κατά τον καλύτερο τρόπο το υπέρτερο συμφέρον του παιδιού, το ΔΕΚ έχει κρίνει ήδη ότι ο όρος «συνήθης διαμονή» ερμηνεύεται αυτόνομα σύμφωνα με τους στόχους και τους σκοπούς του Κανονισμού και αντιστοιχεί στον τόπο στον οποίο το παιδί έχει ενσωματωθεί σε ένα κοινωνικό και οικογενειακό περιβάλλον. Τον τόπο αυτόν προσδιορίζει το εθνικό δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη όλες τις ιδιαίτερες πραγματικές περιστάσεις που σχετίζονται με ένα συγκεκριμένο παιδί όπως λ.χ. την πραγματική παρουσία του παιδιού σε ένα κράτος μέλος, τη διάρκεια, τη μονιμότητα, τις συνθήκες και τους λόγους διαμονής ή μετακίνησης σε μια συγκεκριμένη χώρα, την εθνικότητα του παιδιού, το σχολείο, τις γλωσσικές γνώσεις, τις οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις του παιδιού (ενδ. ΔΕΕ της 22.12.2010, υπόθεση C-497/10 σκέψη 44 και 49, ΔΕΕ της 2.04.2009, υπόθεση 523/07, σκέψη 38, ΔΕΕ 9.10.2014, υπόθεση 376/14, σκέψη 51, ΔΕΕ της 17.10.2018, υπόθεση C-393/18 σκέψη 53 σε ΤΝΠ CURIA, ΔΕΕ της 1.8.2022 υπόθεση C-501/20, βλ. και I. Δεληκωστόπουλο, Δικαιοδοσία και εκτέλεση επί διασυνοριακών ευρωπαϊκών οικογενειακών διαφορών, 2023, § 3, ο. 38 επ., Ε. Ποδηματά, Ζητήματα διεθνούς δικαιοδοσίας στις οικογενειακές διαφορές κατά τα άρθ. 601, 605 ΚΠολΔ σε σχέση και με τους Ευρωπαϊκούς Κανονισμούς (ΕΚ) 2201/2003 και (ΕΕ) 2019/1111, σε συλλογικό έργο Εθνικός και Υπερεθνικός Δικαιικός Χώρος, Η συμβολή του Καθηγητή Κωνσταντίνου Κεραμέως στο Δικονομικό Διεθνές Δίκαιο, 2022, σ. 279 επ.). Μόλις επιληφθεί το αρμόδιο δικαστήριο διατηρεί τη δικαιοδοσία του ακόμη και αν το παιδί αποκτήσει κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας συνήθη διαμονή σε άλλο κράτος μέλος (ΔΕΕ της 22.12.2010, ό.π. σκέψη 42). Αντίθετα αν το παιδί κατά τη διάρκεια της εκκρεμοδικίας αποκτήσει νέα συνήθη διαμονή από κράτος μέλος σε τρίτη χώρα που είναι συμβαλλόμενο μέρος στη Σύμβαση της Χάγης του 1996 τότε το δικαστήριο του κράτους μέλους δεν διατηρεί τη δικαιοδοσία του (ΔΕΕ της 14.07.2022 υπόθεση C-572/21 σε ΤΝΠ CURIA, ΜΠΘεσ 10201/2023 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ/Αρμ. 2023.1441). Περαιτέρω, διεθνής δικαιοδοσία των δικαστηρίων κράτους μέλους είναι δυνατό να ιδρύεται και δυνάμει της αυτονομίας των μερών. Ειδικότερα, στο άρθρο 10 του Καν. 2019/1111 (πρώην άρθρο 12 παρ. 3 α-β' Καν. 2203/2001) καθιερώνεται η δυνατότητα συμβατικής απονομής δικαιοδοσίας επί διαφορών γονικής μέριμνας στα δικαστήρια κράτους μέλους εφόσον α) το παιδί έχει στενή σχέση με το εν λόγω κράτος μέλος (λόγω της συνήθους διαμονής σε αυτό λόγω, ιδίως, του ότι ένας τουλάχιστον εκ των δικαιούχων της γονικής μέριμνας έχει τη συνήθη διαμονή του σε αυτό το κράτος μέλος, το παιδί είχε την προηγούμενη συνήθη διαμονή του σε αυτό το κράτος μέλος, ή το παιδί έχει την ιθαγένεια αυτού του κράτους μέλους, β) τα μέρη, καθώς και κάθε άλλος δικαιούχος γονικής μέριμνας συμφώνησαν ελεύθερα επί της αρμοδιότητας του δικαστηρίου, το αργότερο κατά τον χρόνο που επελήφθη το δικαστήριο ή δέχθηκαν ρητά την αρμοδιότητα του δικαστηρίου κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, και το δικαστήριο έχει εξασφαλίσει ότι όλα τα μέρη έχουν ενημερωθεί για το δικαίωμά τους να μην αποδεχθούν την αρμοδιότητα του δικαστηρίου· και γ) η άσκηση της αρμοδιότητας είναι προς το συμφέρον του παιδιού, και υπό την επιπλέον προϋπόθεση, ότι τα μέρη ενημερώθηκαν από το δικαστήριο για το δικαίωμά τους να μην αποδεχθούν την κατά παρέκταση δικαιοδοσία. Η συμφωνία των μερών μπορεί να είναι ρητή ή να γίνει κατ’ άλλο ανεπιφύλακτο τρόπο, όπως συμβαίνει με τη σιωπηρή αποδοχή ή τη συναγόμενη από συγκεκριμένη πράξη ή παράλειψη (βλ. και υπό τον Καν. 2201/2003 Π. Αρβανιτάκη/ Ε. Βασιλακάκη (-Δ. Κράνη), άρθ. 12, σ. 149, αρ. 13, βλ. και I. Δεληκωστόπουλο, ό.π., § 3, σ. 58 επ.). Περαιτέρω, κατά την επικουρική δικαιοδοτική βάση του άρθρου 11 του Καν. 2019/1111, όταν η συνήθης διαμονή του παιδιού δεν μπορεί να διαπιστωθεί, ούτε υφίσταται συμβατικός καθορισμός της δικαιοδοσίας κατά το άρθρο 12, δικαιοδοσία ασκούν τα δικαστήρια του κράτους μέλους στο οποίο βρίσκεται το παιδί. Τέλος, κατά την έσχατη επικουρική δικαιοδοτική βάση του άρθρου 14 του Καν. 2019/1111, αν βάσει των άρθρων 7-11 του εν λόγω κανονισμού δεν ιδρύεται δικαιοδοσία οποιουδήποτε κράτους μέλους, εφαρμοστέο τυγχάνει το εθνικό δικονομικό δίκαιο. Ενόψει των ανωτέρω, το ελληνικό δικαστήριο θα πρέπει πρώτα να ελέγχει αν στοιχείοθετείται η δικαιοδοσία του με βάση τα άρθρα 7-11 του Καν. 2019/1111, αποκλεισμένων, στο πεδίο εφαρμογής του Κανονισμού, των ελληνικών ρυθμίσεων της διεθνούς δικαιοδοσίας, σε αρνητική δε περίπτωση θα πρέπει ακολούθως να αποφαίνεται αν θεμελιώνεται, βάσει των ίδιων διατάξεων του Κανονισμού, η δικαιοδοσία των δικαστηρίων άλλου κράτους μέλους και μόνο αν η απάντηση είναι και πάλι αρνητική, τότε θα πρέπει να ερευνά αν υπάρχει δικαιοδοσία βάσει του ελληνικού δικαίου, σύμφωνα με το άρθρο 601 παρ. 2 ΚΠολΔ, το οποίο σύμφωνα με τη κρατούσα και τελολογικά ορθότερη γνώμη εφαρμόζεται και στις διαφορές γονικής μέριμνας και επικοινωνίας (Ε. Ποδηματά, ό.π., σ. 276-277, 284-285, ΜΠρΘεσ 12157/2024 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).
- Κατά το άρθρο 1519 παρ. 2 ΑΚ για τη μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου που επιδρά ουσιωδώς στο δικαίωμα επικοινωνίας του γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο, απαιτείται προηγούμενη έγγραφη συμφωνία των γονέων ή προηγούμενη δικαστική απόφαση που εκδίδεται μετά από αίτηση ενός από τους γονείς. Από τη διάταξη αυτή προκύπτει ότι ο γονέας που επιθυμεί να προβεί σε σημαντική μετακίνηση μαζί με το παιδί, τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο, πρέπει να μη δρα μονομερώς αλλά να προσφεύγει προληπτικά στις αρμόδιες αρχές (ΜΠρΗλείας 294/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Η απαγόρευση μεταβολής του τόπου διαμονής του παιδιού χωρίς έγγραφη συμφωνία με τον άλλο γονέα ή χωρίς απόφαση του δικαστηρίου αφορά τον γονέα με τον οποίον διαμένει το παιδί. Συνεπώς, ισχύει, όταν ο γονέας αυτός ασκεί την επιμέλεια είτε μόνος του είτε από κοινού με τον άλλον γονέα, οπότε δεν μπορεί μονομερώς να λαμβάνει τη σχετική απόφαση (ΜΠρΑΘ 2321/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Η διάταξη δεν εφαρμόζεται όταν αυτός που επιχειρεί τη μετακίνηση του παιδιού μακριά από τον τόπο διαμονής του είναι ο δικαιούχος της επικοινωνίας, για το χρονικό διάστημα που διαρκεί η επικοινωνία, αφού ο ασκών την επιμέλεια γονέας δεν έχει δικαίωμα επικοινωνίας με αυτό, κατά τον χρόνο της επικοινωνίας του άλλου γονέα (βλ. σχετ. Κ. Φουντεδάκη, Το νέο δίκαιο των σχέσεων γονέων και παιδιών, εκδ. 2021, σελ. 77). Αν οι γονείς δεν καταλήξουν σε έγγραφη συμφωνία (ΜΕφΘεσ 954/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, βλ. σχετ. Κ. Φουντεδάκη, ό.π. σελ. 79), απαιτείται προηγούμενη δικαστική απόφαση, με την οποία παρέχεται η σχετική άδεια πριν από τη μετακίνηση του παιδιού. Με το προϊσχύον άρθρο 139 Ν. 4714/2020 που αναδιατύπωσε το άρθρο 1519 του ΑΚ για τη μεταβολή του τόπου διαμονής του τέκνου απαιτείτο «οριστική δικαστική απόφαση». Ήδη με τον νόμο 4800/2021 ο όρος «οριστική» έχει απαλειφθεί. Γίνεται επομένως δεκτό ότι για τη μετακίνηση αρκεί και απόφαση ασφαλιστικών μέτρων. Όταν υφίσταται κατεπείγουσα περίπτωση και προς αποφυγή τυχόν αδιεξόδων δεν αποκλείεται και η έκδοση προσωρινής διαταγής ενώ σε εξαιρετικά επείγουσες περιπτώσεις η σχετική άδεια παρέχεται και με διάταξη του αρμόδιου εισαγγελέα κατ’ άρθρο 1532 παρ. 4 του ΑΚ (ΜΠρΑΘ 5925/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ, ΜΠρΓιανν 322/2022, Νόμος, για τη δυνατότητα μεταβολής της κατοικίας με προσωρινή διαταγή, βλ. σχετ. Κ. Φουντεδάκη, ο.π., σελ. 81, Β. Περάκη, Σημαντικά ζητήματα επιμέλειας -ΑΚ 1519-, ΕλλΔνη 3/2022, σελ. 656657, Ελ. Κώνστα, Η δίκη της επιμέλειας και επικοινωνίας -δικονομικά θέματα και διαχρονικό δίκαιο, ΕλλΔνη 3/2022, σελ. 673 επ., αντίθετος ο I. Βαλμαντώνης, Συνεπιμέλεια και βέλτιστο συμφέρον του τέκνου, εκδ. 2022, βλ. επίσης, Π. Γιαννόπουλο, «Δικονομικά ζητήματα από τη μεταρρύθμιση του οικογενειακού δικαίου με το Ν. 4800/2021, Αρμενόπουλος 2022, σελ. 200, σύμφωνα με τον οποίο «Αμφίβολο είναι αντίθετα αν απόφαση για τη ρύθμιση της διαμονής του τέκνου μπορεί να ληφθεί με προσωρινή διαταγή, το ενδεχόμενο αυτό θα πρέπει να γίνει δεκτό με επιφύλαξη αφού η διάταξη αναφέρεται expressis verbis, σε δικαστική απόφαση, στοιχείο το οποίο δεν διαθέτει κατά την κρατούσα γνώμη η προσωρινή διαταγή, η νομική φύση της οποίας στασιάζεται σφόδρα»). Για την εφαρμογή της εν λόγω διάταξης πρέπει να συντρέχουν οι ακόλουθες προϋποθέσεις: α) σημαντική μετακίνηση που επηρεάζει ουσιωδώς το δικαίωμα επικοινωνίας, ήτοι να συνεπάγεται αλλαγή του τόπου διαμονής σε σημαντική (χιλιομετρική) απόσταση από την προηγούμενη κατοικία, όπως σε διαφορετική χώρα ή πόλη και β) αδυναμία ή δυσχέρεια άσκησης του δικαιώματος επικοινωνίας του γονέα με τον οποίο δεν διαμένει το τέκνο (ΜΠρΗλείας 294/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Ο νόμος δεν αναφέρεται ρητά σε επικοινωνία με φυσική παρουσία, αλλά την υπονοεί (βλ. σχετ. Κ. Φουντεδάκη, ο.π., σελ. 78). Πράγματι, η μετακίνηση δεν επιδρά ουσιωδώς στο δικαίωμα επικοινωνίας, όταν η επικοινωνία γίνεται ήδη κυρίως με άλλους τρόπους (λ.χ. τηλεφωνικά ή διαδικτυακά) και όχι δια ζώσης (βλ. σχετ. Κ. Φουντεδάκη, ο.π., σελ. 78-79, Β. Περάκη, ο.π. σελ. 657). Αν όμως η επικοινωνία γίνεται κατά κύριο λόγο με φυσική παρουσία ή/και τακτική διαμονή του παιδιού με τον δικαιούχο της επικοινωνίας, η οποία λόγω της μετακίνησης δεν θα μπορεί να πραγματοποιείται ή μπορεί να πραγματοποιείται με μικρότερη συχνότητα, τότε υπάρχει ουσιώδης επίδραση (Κ. Φουντεδάκη, ο.π. σελ. 78-79). Πρωταρχικό κριτήριο είναι το συμφέρον του παιδιού, έστω και αν δεν αναφέρεται ρητά στο άρθρο 1519 παρ. 2 του ΑΚ (Β. Περάκη, ο.π. σελ. 657). Το συμφέρον του τέκνου ως αόριστη γενική έννοια και το άρθρο 1511 του ΑΚ ως γενική ρήτρα εφαρμόζονται προσαρμοσμένα στην εκάστοτε περίπτωση, εξυπηρετούν δηλαδή συγκεκριμένη δίκαιη λύση ατομικής περίπτωσης (βλ. σχετ. Στ. Κιτσάκης, Συνεπιμέλεια και συμφέρον του τέκνου, ΕφΑΔΠολΔ 1/2021, σελ. 17). Επομένως, το συμφέρον του παιδιού κρίνεται in concrete (Ελ. Κώνστα, Το βέλτιστο συμφέρον του τέκνου και ο ρυθμιστικός του ρόλος μετά τις τροποποιήσεις στο Οικογενειακό Δίκαιο, ΕλλΔνη 4/2021, σελ. 1065). Έτσι, το δικαστήριο λαμβάνει υπόψη του το συμφέρον του συγκεκριμένου παιδιού που ανατρέφεται από συγκεκριμένους γονείς και υπό συγκεκριμένες συνθήκες. Συμφέρον δε του παιδιού σημαίνει να εκπληρώνονται οι βασικές βιοτικές, συναισθηματικές και αναπτυξιακές ανάγκες του συγκεκριμένου παιδιού στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή (Κωνσταντία Λαδοπούλου, Συνεπιμέλεια και ψυχική υγεία των παιδιών, ΕφΑΔΠολΔ 4/2021, σελ. 395). Ειδικότερα, λαμβάνονται υπόψη η ηλικία του παιδιού, οι λόγοι της μετακίνησης, οι επιπτώσεις της μεταβολής του τόπου διαμονής στη συναισθηματική σταθερότητα και στις σχέσεις του παιδιού, οι συνθήκες και τα χαρακτηριστικά του νέου οικογενειακού και κοινωνικού περιβάλλοντος σε σύγκριση με την υπάρχουσα κατάσταση, η βούληση του παιδιού, η δυνατότητα προσαρμογής των όρων επικοινωνίας στις νέες συνθήκες (Βαλμαντώνης, ό.π. σελ 103). Σε περίπτωση μετακίνησης του γονέα στο εξωτερικό πρέπει να ληφθούν υπόψη η γνώση από το παιδί της ξένης γλώσσας, η επαφή του με τις συνθήκες και τον τρόπο ζωής στο εξωτερικό και η δυνατότητα προσαρμογής του παιδιού στο νέο περιβάλλον, για την οποία θα πρέπει να καταβληθεί μεγαλύτερη προσπάθεια από το ίδιο και κυρίως από τον γονέα με τον οποίον διαμένει (ΜΠρΓιανν 322/2022, Νόμος). Παράλληλα θα πρέπει να αξιολογούνται τα κίνητρα του γονέα που ζητά τη μετακίνηση και να αποκλείεται η περίπτωση της καταχρηστικότητας του αιτήματος (Β. Περάκη, ο.π. σελ. 657). Με άλλα λόγια το δικαστήριο πρέπει να συνεκτιμά για την απόφασή του και το εάν ο γονέας, που μεταβάλλει τον τόπο της κατοικίας του, έχει την πρόθεση με τον τρόπο αυτόν να δυσκολέψει ή να αποκλείσει την προσωπική επικοινωνία του άλλου γονέα με το παιδί (ΜΠρΑΘ 2321/2022 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ). Κρίσιμη, επίσης, είναι η έως τώρα συμπεριφορά του δικαιούχου επικοινωνίας, δηλαδή αν πράγματι ασκούσε το δικαίωμά του (Β. Περάκη, ό.π., σελ. 657). Η γνώμη του ίδιου του παιδιού στο θέμα αυτό είναι σημαντική και πρέπει να ακουστεί και να ληφθεί υπόψη από το δικαστήριο ανάλογα και με την ωριμότητα του παιδιού. Το δικαστήριο πρέπει να προβεί στην αναζήτηση της επιλογής που θα ευνοεί τη μελλοντική υλική και ηθική ευημερία του ανηλίκου και την ήρεμη ψυχολογική ανάπτυξή του (I. Βαλμαντώνης, ό.π. σελ. 102). Το δικαστήριο μπορεί να επιτρέψει τη μεταβολή του τόπου διαμονής του παιδιού, δεν μπορεί όμως να απαγορεύσει στον γονέα την αλλαγή του τόπου της δικής του κατοικίας, (βλ. σχετ. Β. Περάκη, ό.π. σελ. 657, Ε. Κώνστα, ό.π., ΕλλΔνη 3/2022, σελ. 673-682). Το δικαστήριο δεν δεσμεύεται από το αίτημα του γονέα αλλά μπορεί να διατάξει κάθε πρόσφορο μέτρο (βλ. σχετ. Γ. Λέκκας, Η επιμέλεια του παιδιού κατά τον Αστικό Κώδικα μετά τον Ν. 4800/2021, εκδ. 2021, σελ. 213). Η δυνατότητα του δικαστηρίου να διατάξει κάθε πρόσφορο μέτρο έχει την έννοια της προσπάθειας εξισορρόπησης των ελλειμμάτων επικοινωνίας που θα δημιουργήσει η μετακίνηση, ώστε τελικά να μην υπάρχει σημαντικός περιορισμός της επικοινωνίας (Κ. Φουντεδάκη, ό.π. σελ. 80). Πρόσφορα μέτρα που μπορεί να διατάξει το δικαστήριο, προκειμένου να επιτρέψει τη μετακίνηση, είναι η πρόβλεψη εναλλακτικών τρόπων επικοινωνίας, η καταβολή των εξόδων μετακίνησης και διαμονής του δικαιούχου επικοινωνίας στον νέο τόπο διαμονής, η μετακίνηση του παιδιού προς τον τόπο διαμονής του δικαιούχου της επικοινωνίας, η ρύθμιση της άσκησης της επικοινωνίας σε διαστήματα με μεγαλύτερη διάρκεια και μικρότερη συχνότητα (Α. Γεωργιάδη, Οικογενειακό Δίκαιο, γ’ έκδοση, 2022, σελ. 698, Κ. Φουντεδάκη, ό.π. σελ. 80, ΜΠρΘεσ 5898/2024 ΤΝΠ ΝΟΜΟΣ).
Στην προκειμένη περίπτωση, ο αιτών, Ιταλός υπήκοος, με την υπό κρίση αίτησή του, ισχυρίζεται ότι με την καθ’ ής, που έχει διπλή ιθαγένεια, και δη ιταλική και αγγλική, διατηρούσε ερωτική σχέση από το έτος 2009, ζούσαν δε μαζί στο Παρίσι από το έτος 2011 και από τη σχέση τους αυτή απέκτησαν ένα (1), εισέτι ανήλικο τέκνο, την ................., που γεννήθηκε την 06-06-2020, το οποίο ο αιτών αναγνώρισε εκούσια. Ότι μετά τη γέννηση του τέκνου υπήρξαν τριβές στη σχέση τους, η οποία διασπάστηκε οριστικά εντός του έτους 2022, οπότε και ο αιτών απευθύνθηκε με αίτησή του στα ιταλικά δικαστήρια, προκειμένου να ρυθμιστεί το θέμα της επιμέλειας και της διαμονής του ανηλίκου τέκνου. Ότι η υπόθεση παραπέμφθηκε στα γαλλικά δικαστήρια, λόγω αρμοδιότητας, και εκδόθηκε η με αριθμό RG ............... απόφαση του Δικαστηρίου των Οικογενειακών Υποθέσεων του Παρισίου, σύμφωνα με την οποία οι διάδικοι ασκούν από κοινού την επιμέλεια της ανήλικης.............., ενώ με την ίδια απόφαση ρυθμίστηκε και η επικοινωνία του αιτούντος με το τέκνο, συνάμα δε απαγορεύτηκε οποιαδήποτε μεταβολή του τόπου διαμονής του ανηλίκου, χωρίς την προηγούμενη ενημέρωση και συναίνεση του εδώ αιτούντος. Ότι το Μάρτιο του 2024 η καθ’ ής αποχώρησε από το Παρίσι με το ανήλικο τέκνο, χωρίς την συγκατάθεση του αιτούντος, και εγκαταστάθηκε με αυτό στο νησί της Αμοργού Κυκλάδων. Ότι η καθ’ ής προχώρησε σ’ αυτήν τη μεταβολή του τόπου διαμονής αυθαίρετα και χωρίς την συγκατάθεσή του, εγγράφοντας παράλληλα και το ανήλικο τέκνο στο Νηπιαγωγείο στα Κατάπολα Αμοργού. Ότι ο αιτών επισκέφτηκε το ανήλικο τέκνο στην Αμοργό το Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2024, ενώ τελευταία φορά που μετέβη στην Αμοργό για την υλοποίηση του δικαιώματος επικοινωνίας του με την ανήλικη κόρη του ήταν στις 10-05-2025, οπότε και δεν του επιτράπηκε από την μητέρα να περάσει χρόνο με την ανήλικη μόνος του, χωρίς την παρουσία της καθ’ ής. Ότι αυτή η αυθαίρετη μεταβολή του τόπου διαμονής του ανηλίκου τέκνου έχει επηρεάσει ουσιωδώς την σχέση του με αυτό, έρχεται δε σε αντίθεση με τα όσα έχουν προβλεφθεί από την απόφαση του γαλλικού δικαστηρίου. Με βάση δε τα όσα αναλυτικά εκθέτει στην αίτησή του ζητεί, επικαλούμενος επείγουσα περίπτωση και επικείμενο κίνδυνο: α) να οριστεί προσωρινά ως τόπος διαμονής της ανήλικης το Τορίνο Ιταλίας, β) να ανατεθεί προσωρινά στον αιτούντα η αποκλειστική επιμέλεια του προσώπου της ανήλικης κόρης του, καθόσον αυτό επιβάλλεται από το αληθινό συμφέρον του τέκνου, και να οριστεί ως τόπος κατοικίας αυτής το Τορίνο Ιταλίας, γ) επικουρικά δε να ρυθμιστεί το δικαίωμα επικοινωνίας του με το ανήλικο τέκνο με τον τρόπο που ειδικότερα εκθέτει στην αίτησή του, με την απειλή προσωπικής κράτησης τριών (3) μηνών και χρηματικής ποινής πεντακοσίων (500,00) ευρώ σε βάρος της καθ’ ής για κάθε παραβίαση της απόφασης που θα εκδοθεί, καθώς και με την καταδίκη της καθ’ ής στην πληρωμή των δικαστικών του εξόδων.
Με το παραπάνω περιεχόμενο και αιτήματα, η υπό κρίση αίτηση, που έχει στοιχεία αλλοδαπότητας, παραδεκτά εισάγεται, για να δικασθεί με την προκειμένη διαδικασία των ασφαλιστικών μέτρων ενώπιον του παρόντος καθ’ ύλη και κατά τόπο αρμόδιου δικαστηρίου (22, 683 παρ. 1 και παρ. 2, 686 επ ΚΠολΔ), το οποίο έχει διεθνή δικαιοδοσία, βάσει των άρθρων 1 παρ. 1β και παρ. 2α και 7 του Κανονισμού (ΕΕ) 2019/1111 του Συμβουλίου της 25ης Ιουνίου 2019 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας και για τη διεθνή απαγωγή παιδιών, ο οποίος αντικατέστησε τον Κανονισμό (ΕΚ) 2201/2003 και εφαρμόζεται ως προς τις αποφάσεις που εκδίδονται σε αγωγές και αιτήσεις που ασκήθηκαν μετά την 1.8.2022, σύμφωνα με το άρθρα 17 περ. α’ και 100 παρ. 1 του Κανονισμού (ΕΕ) 2019/1111, διότι κατά το χρόνο άσκησης και συζήτησης της κρινόμενης αίτησης η συνήθης διαμονή του ανηλίκου τέκνου των διαδίκων βρίσκεται στην ημεδαπή και συγκεκριμένα στην Αμοργό Κυκλάδων (βλ. σχετ. Αικ. Καραΐνδρου, Ζητήματα από την εφαρμογή του Κανονισμού (ΕΕ) 2019/1111 για τη διεθνή δικαιοδοσία, την αναγνώριση και την εκτέλεση αποφάσεων σε γαμικές διαφορές και διαφορές γονικής μέριμνας και για τη διεθνή απαγωγή παιδιών, Lex & Forum, 4/2022, σελ. 811 επ., I. Δεληκωστόπουλος, Δικαιοδοσία και εκτέλεση επί διασυνοριακών ευρωπαϊκών οικογενειακών διαφορών, 2023, σελ. 82). Είναι δε ορισμένη, παρά τις περί του αντιθέτου αιτιάσεις της καθ’ ής, και νόμιμη, στηριζόμενη στις διατάξεις που αναφέρονται στη μείζονα πρόταση, καθώς και σε αυτές των άρθρων 1518 του ΑΚ και 176 του ΚΠολΔ και πρέπει να εξεταστεί περαιτέρω ως προς την ουσιαστική της βασιμότητα.
Από το σύνολο της αποδεικτικής διαδικασίας πιθανολογούνται τα ακόλουθα πραγματικά περιστατικά: Ο αιτών, Ιταλός υπήκοος, διατηρούσε με την καθ’ ής, που έχει διπλή ιθαγένεια, και δη ιταλική και αγγλική, ερωτική σχέση από το έτος 2009, ζούσαν δε μαζί στο Παρίσι από το έτος 2011. Η σχέση του διήλθε από πολλές διακυμάνσεις με το ζευγάρι στο διάστημα μέχρι τη γέννηση του τέκνου να έχει χωρίσει αρκετές φορές. Από τη σχέση τους αυτή απέκτησαν ένα (1), εισέτι ανήλικο τέκνο, την ............., που γεννήθηκε την 06-06-2020, το οποίο ο αιτών αναγνώρισε εκούσια. Μετά τη γέννηση του τέκνου υπήρξαν πάλι τριβές στη σχέση τους, η οποία διασπάστηκε οριστικά εντός του έτους 2022, οπότε και ο αϊτών απευθύνθηκε με αίτησή του στα ιταλικά δικαστήρια, προκειμένου να ρυθμιστεί το θέμα της επιμέλειας και της διαμονής του ανηλίκου τέκνου. Η υπόθεση παραπέμφθηκε στα γαλλικά δικαστήρια, λόγω αρμοδιότητας, και εκδόθηκε η με αριθμό RG .............. απόφαση του Δικαστηρίου των Οικογενειακών Υποθέσεων του Παρισιού, σύμφωνα με την οποία ορίστηκε ότι οι γονείς ασκούν από κοινού τη γονική μέριμνα της ανήλικης ................, κρίθηκε ότι «το συμφέρον του παιδιού, το οποίο είναι ακόμα πολύ μικρό, υπαγορεύει ότι πρέπει να διαμένει με τη μητέρα του», ενώ κλήθηκε η μητέρα να ενημερώνει τον πατέρα για τυχόν αλλαγή της κατοικίας της ανήλικης. Με την ίδια απόφαση ρυθμίστηκε και η επικοινωνία του αιτούντος με το τέκνο. Το Μάρτιο του 2024 η καθ’ ής αποχώρησε από το Παρίσι με το ανήλικο τέκνο, αφού ενημέρωσε τον αιτούντα γι’ αυτό, και εγκαταστάθηκε με αυτό στο νησί της Αμοργού Κυκλάδων. Οι σχέσεις του πρώην ζευγαριού είναι τεταμένες με την καθ’ ής να έχει ισχυριστεί άσκηση βίας σε βάρος της από μέρους του καθ’ ού. Η καθ’ ής πιθανολογείται ότι ναι μεν προχώρησε σ’ αυτήν τη μεταβολή του τόπου διαμονής, εγγράφοντας παράλληλα και το ανήλικο τέκνο στο Νηπιαγωγείο στα Κατάπολα Αμοργού, πλην όμως ο αιτών δεν προέβη σε ενεργοποίηση της Σύμβασης της Χάγης εντός ενός έτους από τη μετακίνηση της ανήλικης Μαργαρίτας. Πιθανολογείται ότι ο καθ’ ού έκανε κάποιες ενέργειες διαμαρτυρόμενος, χωρίς αποτέλεσμα. Μέσα δε στο χρονικό διάστημα που η ανήλικη Μαργαρίτα διαμένει στην Αμοργό ο αιτών την επισκέφτηκε και συγκεκριμένα τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο του 2024, καθώς και την 10-05-2025, αποδεχόμενος με τον τρόπο αυτό την εν λόγω μετακίνηση, λαμβανομένου υπόψη ότι από τον χρόνο που έλαβε χώρα αυτή (τον Μάρτιο του 2024) έως τον χρόνο κατάθεσης της κρινόμενης αίτησης έχει παρέλθει ικανό χρονικό διάστημα ώστε ο τόπος της Αμοργού να αποτελεί για την ανήλικη τη συνήθη διαμονή της, μη υφιστάμενης πλέον εκκρεμοδικίας απορρέουσας από την απόφαση του γαλλικού δικαστηρίου. Περαιτέρω πιθανολογήθηκε από τα μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που έχουν ανταλλάξει οι διάδικοι ότι η καθ’ ής ουδόλως έχει εμποδίσει την επικοινωνία του αιτούντος με το ανήλικο τέκνο, αλλά αντίθετα την αποζητά και την παροτρύνει. Άλλωστε από την προσωπική επικοινωνία που είχε το Δικαστήριο με την ανήλικη ................πιθανολογείται ότι αυτή έχει εγκλιματιστεί πλήρως στο περιβάλλον του νησιού, το οποίο και της αρέσει, ενώ νιώθει επιπλέον ασφάλεια και είναι χαρούμενη εκεί, έχοντας κάνει νέους φίλους. Συνεπώς, το Δικαστήριο, λαμβάνοντας υπόψη το συμφέρον του τέκνου, το οποίο αποτελεί και τον θεμέλιο λίθο για την κρίση του επί των διαφορών αυτών, κρίνει ότι το αίτημα της αίτησης για μεταβολή του τόπου διαμονής της ανήλικης ................. στο Τορίνο της Ιταλίας και προσωρινή ανάθεση της αποκλειστικής επιμέλειας αυτής στον αιτούντα πρέπει να απορριφθεί ως ουσιαστικά αβάσιμο. Τέλος, όμως πρέπει να σημειωθεί ότι είναι σημαντικός για την ισόρροπη ανάπτυξη της προσωπικότητας της ανήλικης και τη μελλοντική της ολοκλήρωση ο γονεϊκός ρόλος του πατέρα. Επιβάλλεται, λοιπόν, να αναπτυχθούν και να συσφιχθούν οι μεταξύ πατέρα και τέκνου σχέσεις και να ενδυναμωθεί ο συγγενικός τους δεσμός, ο οποίος τώρα εμφανίζεται σχεδόν ανύπαρκτος, αφού η ανήλικη ................ δήλωσε ότι δεν έχει εξοικείωση με τον πατέρα της. Η σύσφιξη των σχέσεων του πατέρα με το τέκνο του θα πρέπει να γίνει με την επικοινωνία του αιτούντος με αυτό αφού έτσι θα μπορέσει να αναπτυχθεί και να διατηρηθεί ο ψυχικός δεσμός μεταξύ τους, θα ικανοποιηθούν τα αισθήματα αγάπης, συμπάθειας, στοργής και ενδιαφέροντος μεταξύ τους και θα έχει τη δυνατότητα ο πατέρας άμεσης γνώσης της ανάπτυξης και γενικά της παρακολούθησης όλης της πορείας του τέκνου του. Πρέπει δε να επισημανθεί προς τους γονείς ότι λόγω των μεταξύ τους αντιδικιών, δεν πρέπει να καθιστούν το τέκνο τους αποδέκτη των προβλημάτων τους ούτε να το αναμειγνύουν στις προσωπικές τους έριδες, αλλά να το διαπαιδαγωγούν αμφότεροι κατά τρόπο ώστε να τρέφει αισθήματα αγάπης και σεβασμού εξίσου και προς τους δύο γονείς του, με τους οποίους συνδέεται με άρρηκτο φυσικό δεσμό. Το ανήλικο τέκνο των διαδίκων έχει ανάγκη από την αγάπη, τη στοργή και την παρουσία τόσο της μητέρας του όσο και του πατέρα του.
Είναι απαραίτητη η παρουσία του πατέρα του και η συχνή επικοινωνία του με αυτό. Το παιδί πρέπει να περνάει χρόνο και με τον πατέρα του, ώστε να επικοινωνεί το ίδιο χωρίς να έχει ανάγκη ειδικών ψυχικής υγείας, γεγονός που δημιουργεί απόσταση με το γονέα, αφού δε μπορεί να εκφράσει ελεύθερα αυτά που νοιώθει (φόβο, χαρά, απορία, αγωνία κ.λπ.). Για να ξεπεραστεί το θέμα της τυχόν αποξένωσης της ανήλικης με τον πατέρα της είναι αναγκαία η ουσιαστική επικοινωνία της με τον τελευταίο, ώστε να αποκτήσει ψυχικούς και συναισθηματικούς δεσμούς και με αυτόν, ο οποίος θα την βοηθήσει στην ισορροπημένη ψυχολογική της ανάπτυξη. Στην προσπάθεια αυτή θα πρέπει να παίξει σημαντικό ρόλο και η μητέρα της ανήλικης, που είναι επιφορτισμένη να φροντίσει για την ομαλή ανάπτυξη των σχέσεων πατέρα και τέκνου. Επίσης, θα πρέπει να κατανοήσει ότι η ανήλικη έχει ανάγκη και τον πατέρα της και να φροντίσει η ίδια να την ενθαρρύνει στην επικοινωνία μαζί του και όχι να δημιουργεί τεχνητές δυσκολίες και προσκόμματα και να μεταφέρει στην ανήλικη δικές της σκέψεις, αρνητικά συναισθήματα ή αντιδικίες της με τον πατέρα. Άλλωστε αυτονόητο μετά ταύτα τυγχάνει το δικαίωμα του πατέρα για προσωπική του επικοινωνία με την ανήλικη. Η επικοινωνία αυτού με το ανήλικο τέκνο του επιβάλλεται και είναι βέβαιο ότι θα συμβάλλει στη δημιουργία μεταξύ τους ψυχικού και συναισθηματικού δεσμού και στην ορθή διαπαιδαγώγηση. Πρέπει όμως και αυτός να κατανοήσει ότι οι δικαστικές αναμετρήσεις με την αντίδικο μητέρα δεν συμβάλλουν προς την κατεύθυνση αυτή. Συνεπώς, πρέπει η κρινόμενη αίτηση, αφού πιθανολογήθηκε η επείγουσα περίπτωση, πρέπει να γίνει δεκτή και κατ’ ουσία, ως προς το επικουρικό της αίτημα, ρυθμιζόμενου του δικαιώματος επικοινωνίας του πατέρα με το ανήλικο τέκνο του με τον τρόπο που ορίζεται στο διατακτικό της παρούσας, με την επιβολή χρηματικής ποινής σε βάρος της καθ’ ής για κάθε παραβίαση του διατακτικού της απόφασης, ποσού τριακοσίων (300,00) ευρώ. Τέλος, η καθ’ ής, κατά το μέρος της ήττας της, πρέπει να καταδικαστεί στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αιτούντος, κατά τα ειδικότερα οριζόμενα στο διατακτικό της παρούσας.
ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΛΟΓΟΥΣ ΑΥΤΟΥΣ
ΔΙΚΑΖΕΙ με δικονομικά παρόντες τους διαδίκους.
ΑΠΟΡΡΙΠΤΕΙ ό, τι κρίθηκε απορριπτέο.
ΡΥΘΜΙΖΕΙ προσωρινά το δικαίωμα επικοινωνίας του αιτούντος με το ανήλικο τέκνο του ως εξής: 1) την πρώτη ή την τρίτη εβδομάδα του Φεβρουάριου στην Αμοργό, κατόπιν προηγούμενης ενημέρωσης της καθ’ ής προ δέκα (10) ημερών τουλάχιστον, από ώρα 17.00 της Δευτέρας έως ώρα 14.00 της Κυριακής, με διανυκτέρευση της ανήλικης στο σπίτι της μητέρας της, όπου θα επιστρέφει στις 20.00, 2) την πρώτη ή την τρίτη εβδομάδα του Οκτωβρίου στην Αμοργό, κατόπιν προηγούμενης ενημέρωσης της καθ’ ής προ δέκα (10) ημερών τουλάχιστον, από ώρα 17.00 της Δευτέρας έως ώρα 14.00 της Κυριακής, με διανυκτέρευση της ανήλικης στο σπίτι της μητέρας της, όπου θα επιστρέφει στις 20.00, 3) Κάθε Χριστούγεννα -Πρωτοχρονιά εναλλάξ κατά τα ζυγά έτη από 29/ 12 έως 06/01 και κατά τα μονά έτη από 23/12 έως 30/12, οπότε και ο αϊτών θα παραλαμβάνει το ανήλικο τέκνο του για την άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του από την Αμοργό, όπου και θα το επιστέφει κατά τη λήξη του χρόνου επικοινωνίας τους, σε συνεννόηση με τη μητέρα για τον τόπο υλοποίησης του δικαιώματος επικοινωνίας, 4) Κάθε Πάσχα εναλλάξ κατά τα μονά έτη από το Σάββατο του Λαζάρου μέχρι την Μεγάλη Παρασκευή (κατά τη διάρκεια των ορθόδοξων εορτών) και κατά τα ζυγά έτη τη Μεγάλη Παρασκευή μέχρι το Σάββατο της Διακαινησίμου και οπότε και ο απών θα παραλαμβάνει το ανήλικο τέκνο του για την άσκηση του δικαιώματος επικοινωνίας του από την Αμοργό, όπου και θα το επιστέφει κατά τη λήξη του χρόνου επικοινωνίας τους, σε συνεννόηση με τη μητέρα για τον τόπο υλοποίησης του δικαιώματος επικοινωνίας, 5) Κατά τη διάρκεια των θερινών διακοπών του έτους 2026 από την In Ιουλίου έως την 15η Ιουλίου στο νησί της Αμοργού, καθώς από την 15η Αυγούστου έως την 30η Αυγούστου στο νησί της Αμοργού, καθώς και 6) με βιντεοκλήση καθημερινά με διάρκεια όχι περισσότερη από τριάντα (30) λεπτά, εντός του χρονικού διαστήματος από τις 18.00 έως τις 20.00, καθώς και κατά τις ημέρες των εορτών και γενεθλίων του αιτούντος και της ανήλικης Μαργαρίτας, εντός του ανωτέρω χρονικού διαστήματος. Το τέκνο θα παραλαμβάνεται από την οικία της μητέρας του και θα επιστρέφεται εκεί μετά τη λήξη του χρόνου επικοινωνίας του πατέρα με την ανήλικη Μαργαρίτα.
ΑΠΕΙΛΕΙ σε βάρος της καθ’ ής χρηματική ποινή τριακοσίων ευρώ (300,00) για κάθε παραβίαση της απόφασης.
ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙ την καθ’ ής στην πληρωμή των δικαστικών εξόδων του αιτούντος, το ύψος των οποίων ορίζει στο ποσό των διακοσίων (200,00) ευρώ.
ΚΡΙΘΗΚΕ, αποφασίσθηκε και δημοσιεύθηκε, σε έκτακτη, δημόσια συνεδρίαση, στο ακροατήριό του, στη Νάξο, την 26η-01-2026.
Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ Η ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
(για τη δημοσίευση)
*Η πληροφόρηση που εμπεριέχεται στο παρόν άρθρο δεν συνιστά νομική συμβουλή. Μια τέτοια νομική συμβουλή είναι δυνατό να παρασχεθεί μόνον από αρμόδια/ιο δικηγόρο του συγκεκριμένου τμήματος του γραφείου μας που εξειδικεύεται στον ειδικό τομέα δικαίου, αφού προηγουμένως λάβει υπόψη του/της το σύνολο των δεδομένων που θα εκτεθούν και θα μελετηθούν για την υπόθεσή σας.
