Δικηγορικό Γραφείο

Η ελληνική διαφημιστική κοινότητα, αποτελούμενη βέβαια κατά την πλειοψηφία τους από άνδρες σε θέσεις ευθύνης, εισφέρει μια τέτοια περιοριστική, απαίδευτη και γερασμένη οπτική πάνω στο αντικείμενό της, σε σημείο που αναρωτιέσαι γιατί τουλάχιστον δεν παρακολουθούν τις νέες τάσεις διεθνώς, μέχρι να αντιληφθείς ότι πίσω από τις «αφελείς» διαφημίσεις ελλοχεύει ο συντηρητισμός, η πατριαρχία και η αδυναμία τους να δουν πέρα από την αναχρονιστική, στερεοτυπική ματιά που τους εξασφαλίζει η προνομιούχα θέση τους.

Ένας παράγοντας είναι ότι στις διαφημιστικές εταιρίες απασχολείται συγκριτικά μικρός αριθμός γυναικών, ότι οι γυναίκες βρίσκονται στο χαμηλότερο επαγγελματικό επίπεδο και το σημαντικότερο ότι αντλούν την έμπνευση από την ελληνική κοινωνία, όπου η ανισότητα και η πατριαρχία δεν κρύβονται σε κάποια στοά, είναι ολοφάνερες παντού γύρω μας, στην τηλεόραση, στην θρησκεία, στα memes, τα ανέκδοτα, στις παροιμίες, τις διδαχές, τον διαφορετικό τρόπο που ανατρέφονται οι γιοι από τις κόρες, στην ίδια τη γλώσσα.

Όμως, είναι μαλωμένοι ακόμα και με τα στατιστικά ή δεν μπορούν να μεταβολίσουν επαρκώς τα καινούργια δεδομένα, ώστε να υιοθετήσουν μια πιο σύγχρονη αντίληψη, ώστε να απευθυνθούν κατάλληλα στην σύγχρονη Ελληνίδα. Οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Το ποσοστό των Ελληνίδων με ανώτατη παιδεία έχει φτάσει το 57%, οι γυναίκες αποτελούν το 40% του εργατικού δυναμικού (το οποίο όμως κερδίζει μόνο το 68% από όσα κερδίζουν οι άντρες, και η ανεργία που πλήττει τον γυναικείο πληθυσμό είναι διπλάσια από την ανεργία στον αντρικό πληθυσμό). Το ποσοστό των γυναικών σε μεταπτυχιακά διπλώματα υπερβαίνει εκείνο των ανδρών (37% έναντι 34%) , η συμμετοχή τους, όμως, σε διευθυντικά πόστα δεν ξεπερνά το 4,9 % και φτάνει μόλις το 22,3% στις θέσεις με υψηλή ειδίκευση. Και φυσικά υπάρχει σχέση μεταξύ οικονομικής - επαγγελματικής θέσης και συμμετοχής στα κέντρα λήψης πολιτικών αποφάσεων. Η διαφημιστική, όμως, οπτική αναμασά «ιδεατές» εικόνες του 1950...

Περίπου 105.415 παράπονα έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια που αφορούν στην παραπλανητική παρουσίαση της εικόνας της γυναίκας μέσα από τη διαφήμιση. Ειδικότερα, σύμφωνα με το ΙΝΚΑ (Ινστιτούτο Καταναλωτών), η γυναίκα στη διαφήμιση θεωρείται ως ο ευκολότερος στόχος του διαφημιστή. Κατά το ΙΝΚΑ, τρία είναι τα βασικά προβλήματα στη διαφήμιση που εκφράζουν την ανισότητα των δύο φύλων:

1. η παρουσίαση της γυναίκας σαν σεξουαλικό αντικείμενο,

2. η μόνιμη παρουσίασή της σαν το μόνο υπεύθυνο άτομο για το νοικοκυριό και την ανατροφή των παιδιών και

3. τέλος το δήθεν χαμηλότερο πνευματικό της επίπεδο σε σχέση με τον άνδρα.

Η σημερινή διαφήμιση εμφανίζεται αρκετά οπισθοδρομική και δεν φαίνεται να έχει διδαχθεί πολλά πράγματα από τη κοινωνική θέση που θέλει να κατακτήσει η γυναίκα, επισημαίνει το ΙΝΚΑ, τονίζοντας την αναγκαιότητα για περισσότερη εγρήγορση της ΕΔΕΕ, των ΜΜΕ, του ΕΣΡ και του Συμβουλίου Ελέγχου Επικοινωνίας να ενδιαφερθούν για την πολιτική της διαφήμισης που απευθύνεται ειδικά σε γυναίκες.

Η γυναίκα και το σώμα της έχουν αποτελέσει αντικείμενο εκμετάλλευσης από τότε που εφευρέθηκαν τα μαζικά μέσα ενημέρωσης και καθιερώθηκε η διαφήμιση ως μέσο προώθησης προϊόντων. Η φεμινιστική οπτική είναι αυτή που τα τελευταία χρόνια έχει εντοπίσει και μελετήσει την καθοριστική επίδραση της εικόνας του φύλου όπως αυτή διαμορφώνεται και διαχέεται από τα ΜΜΕ προς την κοινωνία. Τα διαφημιστικά μηνύματα προωθούν έναν κυρίαρχο λόγο που είναι κατασκευασμένος σύμφωνα με την εικόνα της γυναίκας, όπως αυτή υπάρχει στο μυαλό των ανδρών και όχι σύμφωνα με την πραγματική ζωή της καθημερινής γυναίκας. Ιδιαίτερα ανησυχητικός είναι ο τρόπος που χρησιμοποιείται το γυναικείο σώμα, όταν γίνεται το αντικείμενο του ανδρικού βλέμματος ακόμα και για να τονίσει την ετεροφιλία του άνδρα, ή γίνεται το αντικείμενο των φαντασιώσεων του αρσενικού θεατή. Η γυναικεία εικόνα στα ΜΜΕ και στη διαφήμιση συχνά προβάλλεται ως εικόνα υποταγής, σιωπής και παθητικότητας. Είναι η εικόνα της όμορφης, αλλά όχι ιδιαίτερα έξυπνης περσόνας σε διαφημίσεις και σίριαλ στην τηλεόραση, η νεαρή που συνευρίσκεται ερωτικά με το σαμπουάν της, και άλλα παρόμοια περιστατικά σε έναν ατέλειωτο κατάλογο απαξίωσης της γυναικείας νοημοσύνης και υποβιβασμού του γυναικείου σώματος.

Όλες αυτές οι διεργασίες που μετατρέπουν τη γυναίκα σε αντικείμενο, αποσπούν το σώμα της από την ίδια και τη διαιρούν στα μέρη του σώματός της, όχι μόνο της στερούν την ανθρώπινη υπόστασή της αλλά οδηγούν στην αιτιολόγηση της βίαιης συμπεριφοράς εναντίον της. Πολλές έρευνες μέχρι σήμερα έχουν δείξει ότι η συνεχής προβολή βίαιων εικόνων από τα ΜΜΕ κάνει το μέσο άνθρωπο λιγότερο ευαίσθητο σε θέματα βίαιης συμπεριφοράς, πολύ περισσότερο δε σε περιπτώσεις βίαιης συμπεριφοράς με θύμα γυναίκα, όταν αυτός ήδη έχει αποδεχτεί υποσυνείδητα την απαξίωση της γυναίκας ως οντότητας ισότιμης με τον άνδρα. Στην πραγματικότητα, πολλά εγκλήματα με θύματα γυναίκες καθρεφτίζουν μηνύματα που προβάλλονται από τα ΜΜΕ.

Μηνύματα γυναικείας παθητικότητας και υποταγής εκφράζονται και μέσα από τις διαφημίσεις, και μόνο με τη στάση του γυναικείου σώματος. Η έκφραση του προσώπου, η στάση του σώματος, η θέση της γυναίκας στο χώρο και σε σχέση με τον άνδρα που πιθανά συμμετέχει σε μια διαφήμιση στέλνουν το μήνυμα της γυναίκας-αντικειμένου. Αυτή η υποβίβαση της γυναίκας στα μέρη του σώματός της προς τέρψιν του άνδρα, σύμφωνα με τους ψυχολόγους, καταστρέφει τη γυναικεία αυτοεκτίμηση. Η διαφήμιση είναι το παντοδύναμο εργαλείο της επιβολής της εξουσίας στις γυναίκες, γιατί έχει τη δυνατότητα να επηρεάσει το υποσυνείδητο εκατομμυρίων ανθρώπων με μια μόνο εικόνα! Βρίσκεται παντού. Στην τηλεόραση, στα έντυπα, στο δρόμο, στα μαζικά μέσα μεταφοράς. Κι ενώ πιστεύουμε ότι αγνοώντας τα μηνύματα που εκπέμπει μένουμε ανεπηρέαστοι, στην πραγματικότητα αυτά τα μηνύματα μέσα από την εικόνα επιδρούν αποφασιστικά στις αξίες μας, στις επιλογές μας και στις συμπεριφορές μας. Στην Αμερική υπολογίζεται ότι ένα άτομο εκτίθεται καθημερινά σε πάνω από 2.000 διαφημίσεις, κάτι αντίστοιχο σε μικροκλίμακα συμβαίνει και στη χώρα μας.

Ένα άλλο στοιχείο που τονίζει ο Erving Goffman στο βιβλίο του Gender Advertisements είναι ότι, στη διαφήμιση, ο καλύτερος τρόπος για να καταλάβουμε τη σχέση της γυναίκας και του άνδρα είναι να τη συγκρίνουμε με τη σχέση γονέα και παιδιού, στην οποία οι άνδρες αναλαμβάνουν το ρόλο των γονέων, ενώ οι γυναίκες συμπεριφέρονται όπως τα παιδιά. Στη διαφήμιση η γυναίκες αντιμετωπίζονται κυρίως σαν παιδιά. Γιατί δε μας παραξενεύει που οι ενήλικες γυναίκες αντιμετωπίζονται ευρέως ως παιδιά στη διαφήμιση: Ο Erving Goffman σχολιάζει ότι πράγματι η πιο αρνητική δήλωση που θα μπορούσαμε να κάνουμε για τις διαφημίσεις είναι ότι δε μας φαίνονται τόσο παράξενες και τις δεχόμαστε ως εικόνες της πραγματικότητας.

Ο Erving Goffman, επίσης, εξετάζοντας την απεικόνιση των χεριών βρίσκει ότι τα γυναικεία χέρια παρουσιάζονται συνήθως να χαϊδεύουν ένα αντικείμενο ή να το αγγίζουν απαλά, σαν να μην έχουν τον πλήρη έλεγχό του. Αντίθετα, τα ανδρικά χέρια παρουσιάζονται να κρατούν στιβαρά και να κατευθύνουν τα αντικείμενα. Τα κρεβάτια και τα πατώματα, για παράδειγμα. συνδέονται με τα λιγότερο τακτοποιημένα μέρη ενός δωματίου και τα άτομα που τα χρησιμοποιούν θα τεθούν σε κατώτερη θέση από οποιονδήποτε άλλον που κάθεται ή στέκεται πάνω τους. Επίσης η μισοξαπλωμένη στάση φανερώνει ανθρώπους αδύναμους να υπερασπίσουν τον εαυτό τους και επομένως τους θέτει στο έλεος των άλλων. Φυσικά, αυτές οι στάσεις αποτελούν επίσης μια «συμβατική έκφραση της σεξουαλικής διαθεσιμότητας». Το δείγμα του Erving Goffman για τις διαφημίσεις δείχνει ότι οι γυναίκες και τα παιδιά απεικονίζονται πάνω σε πατώματα πολύ πιο συχνά από ότι οι άντρες.. Επίσης, οι γυναίκες παρουσιάζονται να έχουν το δάχτυλο στο στόμα, στάση που παραπέμπει άμεσα σε παιδική συμπεριφορά. Ακόμα, όταν οι άνδρες και οι γυναίκες εμφανίζονται, να έχουν, φυσική επαφή, η γυναίκα είναι αυτή που σταθερά «χάνεται» στην αγκαλιά του άντρα, με τον ίδιο τρόπο που τα παιδιά ζητούν προστασία και σιγουριά από τη μητέρα τους.

Κύριο εργαλείο της διαφήμισης, το γυναικείο σώμα. Η εικόνα του γυναικείου σώματος πουλάει τα πάντα. Η γυναίκα και τα μέρη του σώματος της, κατά προτίμηση το στήθος, τα πόδια και τα οπίσθια, πωλούν από γιαούρτια έως κινητή τηλεφωνία. Χρησιμοποιώντας τα μέρη του γυναικείου σώματος ξεχωριστά από το υπόλοιπο σώμα για διαφημιστικούς λόγους, το μήνυμα που προσλαμβάνει ο θεατής είναι ότι όχι μόνο η συγκεκριμένη γυναίκα, αλλά και κάθε γυναίκα είναι μόνο στήθη ή πόδια ή οπίσθια. Ταυτίζοντας τη γυναίκα με τα μέρη του σώματός της κατ’ επιλογή, η διαφήμιση απογυμνώνει τη γυναίκα από την ανθρώπινη αξία της, κάνοντας την αντικείμενο-εργαλείο για την προώθηση των προϊόντων που διαφημίζει. Την μετατρέπει έτσι σε κάτι απρόσωπο, στην ουσία σε πράγμα, κάτι που δεν συμβαίνει με τον άνδρα, τον οποίο σχεδόν πάντα τον αντιμετωπίζει ως οντότητα.

Η απαξιωτική αυτή εικόνα της γυναίκας όπως έχει διαμορφωθεί στα ελληνικά ΜΜΕ εξακολουθεί να κυριαρχεί χωρίς ενδείξεις βελτίωσης, τουναντίον πληθαίνουν τα δείγματα εκμετάλλευσης του γυναικείου σώματος από τη διαφήμιση, παρά τις επανειλημμένες διαμαρτυρίες και τα διαβήματα των γυναικείων οργανώσεων. Επιπλέον, με τα στερεότυπα γυναικείων συμπεριφορών που προβάλλουν στο κοινό συντελούν, έστω και χωρίς πρόθεση, στην αύξηση των κρουσμάτων βίας, όπως έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας εναντίον γυναικών.

Κι όταν οι διαφημιστές αποφασίσουν να ασχοληθούν με το νέο, κατά την γνώμη τους, πρότυπο γυναίκας, δημιουργούν πάλι ένα εξωπραγματικό είδος, κάτι σαν τον ελβετικό πολυσουγιά. Είναι η επιτυχημένη σε όλους τους τομείς γυναίκα - τέλεια επαγγελματίας, τέλεια σύζυγος, τέλεια μητέρα - με αναλογίες μοντέλου που προλαβαίνει να πηγαίνει και στα ινστιτούτα ομορφιάς, ώστε να είναι και ακαταμάχητη. Ένας τύπος δηλαδή γυναίκας που δημιουργεί ακόμα μεγαλύτερο συμπλέγματα στη σύγχρονη γυναίκα, την πραγματική γυναίκα που δυσκολεύεται να ανταποκριθεί με επιτυχία σε τόσους ρόλους. Όπως κι αν είναι πάντως, είτε εργαζόμενη είτε όχι, η διαφήμιση δίνει έμφαση στη θηλυκή πλευρά της γυναίκας και της υπενθυμίζει ότι πάνω από όλα σκοπός της είναι να «αρέσει».
Κι αν αγανακτήσει από την αδικία που ξεδιπλώνεται σε κάθε της βήμα, της προφέρεται αμέσως η λύση: με ένα spa θα ισιώσει και θα μπει και πάλι στο ξέφρενο κυνήγι των απαιτήσεων που έχουν οι άλλοι γι΄ αυτές.

Και φυσικά, από αρχαιοτάτων χρόνων ένα είναι το «βασίλειο» της, αυτό του σπιτιού και του νοικοκυριού. Κι εδώ είναι η μεγάλη τους μαεστρία. Δεν χρειάζεται να πεις στις γυναίκες ρητά ότι οι δουλειές του σπιτιού είναι δική τους ευθύνη. Μπορείς να τους δώσεις το ίδιο μήνυμα, απλά φροντίζοντας να μην υπάρχει αντίθετο πρότυπο.

Το διαφημιστικό σύμπαν, σπάνια, έχει χώρο για άντρες που καταπιάνονται με το νοικοκυριό, αφού το πλύσιμο των πιάτων, των ρούχων, το ξεσκόνισμα, και το σκούπισμα εκτελούνται σχεδόν αποκλειστικά από χαμογελαστές γυναίκες. Το μήνυμα ήταν και παραμένει το ίδιο: το νοικοκυριό είναι προορισμένο για τις γυναίκες και οποιοσδήποτε άντρας εισέβαλε σε αυτό θα φάνταζε απλά παράταιρος. Και το μήνυμα ξεκάθαρο: Μπορείς να έχεις και καριέρα και οικογένεια αρκεί η οικογένεια να επιβιώνει χάρη στην απλήρωτη εργασία της συζύγου.

Άλλωστε βασικό συστατικό της πατριαρχίας στον καπιταλισμό είναι η απλήρωτη οικιακή εργασία των γυναικών που έχουν μέχρι σήμερα την ευθύνη όχι μόνο του νοικοκυριού και της ανατροφής των παιδιών, αλλά και της φροντίδας των γηραιότερων. Όλα αυτά φυσικά και είναι εργασία αφού απαιτεί χρόνο, κόπο και εξειδικευμένες γνώσεις, κι εδώ έρχεται το άγιο δισκοπότηρο της μητρότητας να επισκιάσει ακριβώς ότι πρόκειται περί εργασίας και να το παρουσιάσει ως κάτι που η γυναίκα οφείλει να κάνει απλά από αγάπη για τα παιδιά και την οικογένεια χωρίς αντάλλαγμα.

Κι έτσι στήνεται το παιχνίδι εις βάρος τους, που είναι μέσες άκρες να είσαι συνέχεια στο σπίτι, εξαρτημένη από έναν άντρα, χωρίς να μπορείς να διεκδικήσεις εξουσία εκεί που έχει σημασία, μέσα στην κοινωνία. Αυτή είναι η γυναικεία «αξιοσύνη». Αυτό είναι το φωτοστέφανο της μητρότητας.

Αυτό δε σημαίνει βέβαια ότι μια γυναίκα δε μπορεί να είναι ευτυχισμένη μένοντας στο σπίτι και φροντίζοντας τα παιδιά, απλά αυτό δε θα πρέπει να επιβάλλεται μέσω της οικονομικής εξάρτησης ως ο "γυναικείος ρόλος" που απορρέει από την "φύση" της -πράγμα για το οποίο παλεύουν να μας πείσουν οι διαφημιστές.

Ήδη διάφορα διαφημιστικά τεχνάσματα προσπαθούν να ρομαντικοποιήσουν ένα παρελθόν όπου οι γυναίκες έμεναν σπίτι απολαμβάνοντας την οικογενειακή θαλπωρή με τον άντρα κουβαλητή. Μια εποχή βέβαια που δεν υπήρξε ΠΟΤΕ παρά μόνο σε κάτι ρετρό φωτογραφίες και κάτι ασπρόμαυρες ταινίες που έχουν προφανώς δημιουργήσει οι άντρες, καθώς πίσω από τις χαρωπές νοικοκυρές κρύβονταν συνήθως γυναίκες με κατάθλιψη, όπως και μπόλικη έμφυλη βία.

Στην πραγματικότητα, όπως δείχνει και η Betty Friedan στο βιβλίο της «The Feminine Mystique»*, οι γυναίκες καθόλου ευτυχισμένες δεν ένιωθαν τη δεκαετία του ’50 εγκλωβισμένες στον ρόλο της νοικοκυράς και την εικόνα της τέλειας συζύγου και μητέρας που προωθούσαν τα Media και προέβαλαν γυναικεία περιοδικά -γραμμένα από άντρες. Η ψυχολόγος Betty Friedan διεξάγοντας έρευνα και συνεντεύξεις με γυναίκες της εποχής της, κυρίως νοικοκυρές των προαστίων, περιγράφει το λεγόμενο «πρόβλημα χωρίς όνομα», δηλαδή το διαδεδομένο αίσθημα δυστυχίας και ανικανοποίητου που έπληττε τις γυναίκες που, έχοντας απορρίψει την ιδέα της καριέρας, ζούσαν ως νοικοκυρές απολαμβάνοντας μια αξιοζήλευτη υλική άνεση.

Αυτό φυσικά δε σημαίνει ότι καμία γυναίκα δε μπορεί να ευτυχίσει στο ρόλο αυτό, παρά το ότι η πίεση των γυναικών να συμμορφωθούν εγκαταλείποντας φιλοδοξίες για σπουδές και καριέρα τις οδηγούσε σε ένα μονοπάτι όπου πολύ συχνά δεν ένιωθαν πλήρωση, αλλά αντιθέτως υπέφεραν από ανία - κάτι που η Φρουδική ψυχολογία της εποχής φρόντιζε να παθολογικοποιήσει αναγκάζοντας τις γυναίκες να αντιμετωπίσουν αυτό το αίσθημά τους ως προσωπικό τους πρόβλημα.

Η τακτική του gendered marketing, δηλαδή του λανσαρίσματος προϊόντων που απευθύνονται αποκλειστικά στο γυναικείο ή αποκλειστικά στο ανδρικό κοινό, δείχνει πως τα αγαθά αποκτούν εντελώς αυθαίρετα έμφυλη χροιά αλλά και πως ο εύθραυστος ανδρισμός των ανδρών βρίσκεται σε κίνδυνο από την κατανάλωση «γυναικείων» προϊόντων, έτσι ώστε να πρέπει να τους πείσουμε ότι μπορούν να αγοράσουν κάτι και να εξακολουθούν να είναι οι άνδρες που οφείλουν να είναι.

Ο διαχωρισμός των δύο φύλων γίνεται εύκολα αντιληπτός, ακόμα και στα παιδικά παιχνίδια και δραστηριότητες. Τα κοριτσάκια προβάλλονται συνήθως να ασχολούνται με τις κούκλες και με την περιποίηση του νοικοκυριού, ενώ τα αγοράκια ασχολούνται κυρίως με τα αθλήματα και δραστηριότητες εκτός σπιτιού. Οι διαφημίσεις που δεν προβάλλουν τις διαφορές των δύο φύλων είναι ελάχιστες, όπως αυτές για τα επιτραπέζια παιχνίδια. Το θέμα της παιδικής διαφήμισης και του διαχωρισμού των παιχνιδιών για αγόρια και κορίτσια είναι τεράστιο και πολύ σημαντικό και θα επανέλθουμε σε ξεχωριστό άρθρο.

Είναι ξεκάθαρο πως η διαφήμιση έχει βάλει όχι το λιθαράκι της, αλλά κοτρώνα στην αναπαραγωγή των ανισοτήτων μεταξύ αντρών και γυναικών και το πως αντί να αποδομούν, συντηρούν τα σεξουαλικά στερεότυπα και τις έμφυλες στερεοτυπικές ταυτότητες, τροφοδοτώντας την έλλειψη σεβασμού και συνάμα προβάλλοντας τον σεξισμό σαν κάτι εντελώς φυσιολογικό και δίνοντας έτσι τη συναίνεσή τους για μια αντιμετώπιση του «δεν έγινε και τίποτα».

Ο συντηρητισμός, που συντηρούν, πάει πακέτο με μια ανόητη και αβάσιμη εξιδανίκευση του παρελθόντος, μια αγάπη προς ανούσιες παραδοσιακές αξίες, οι οποίες αποκρύπτουν την σκοτεινή πραγματικότητα της γυναικείας καταπίεσης, καθώς και της άμισθης εργασίας που επιτελούν οι γυναίκες.

Γι' αυτό και πρέπει να καταλάβουν οι «φωτισμένες» δημιουργικές ομάδες ότι πλέον αγωνιζόμαστε για το αυτονόητο, δηλ. οι γυναίκες να μη θεωρούνται αποκλειστικά υπεύθυνες για την ανατροφή των παιδιών και την οικιακή εργασία, και όλοι να συμφωνήσουμε ότι η δεμένη οικογένεια είναι κάτι πολύ πιο σύνθετο από την πλήρη παραίτηση ενός ανθρώπου από την προηγούμενη ζωή του.

Δεν είμαστε τροφοσυλλέκτες εδώ και αρκετά χρόνια, οπότε και οι αγκυλώσεις για την ανατροφή των παιδιών πρέπει κάποτε να προσαρμοστούν αναλόγως.

Αυτό που κάνουν, όμως, είναι να προσπαθούν απεγνωσμένα να ξανά χωρέσουν τις γυναίκες σε καλούπια, εμποδίζοντάς τις να ξαναβρούν το δρόμο που θα κάνει τις ίδιες ευτυχισμένες.

Ίσως ήλθε η ώρα να φωνάξουμε, όπως η Σίλβια Φεντερίτσι : «Αρκετά λεφτά βγάλατε σε βάρος της σάρκας μας».

Και πάλι,
ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ στις γυναίκες δημοσιογράφους, αρχισυντάκτριες, παραγωγούς κλπ , αλλά και σε κάθε εργαζόμενη στα ΜΜΕ , τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και τις καλούμε να συνεισφέρουν στην δράση μας αυτή.
ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ σε όλες και όλους μας ως καταναλώτριες/ές ενός παρηκμασμένου και προσβλητικού για την νοημοσύνη μας μιντιακού προϊόντος, ενός προϊόντος που δεν το αξίζουμε κι ενός δημόσιου λόγου που ευτελίζει, υποτιμά και καταδικάζει την γυναίκα στην αφάνεια

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟ #changemediaforher ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ

Πηγές

Erving Goffman: Gender Advertisements

Φωτό: https://www.littlethings.com/1950s-good-housewife-guide/7


 Μη χάνετε την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωσή σας. Ακολουθήστε μας τώρα στα Google News