Δικηγορικό Γραφείο
ΜΜΕ και σεξουαλική παρενόχληση

Η σεξουαλική παρενόχληση στην εργασία, η βία λόγω φύλου έχει τόσο βαθιές ρίζες στην πατριαρχική κοινωνία και είναι τόσο δεμένη με τις κοινωνικές ανισότητες όλων των ειδών, ώστε να φαντάζει σχεδόν «φυσιολογική» η εκκωφαντική σιωπή των ΜΜΕ απέναντι στο κατακλυσμιαίο αυτό φαινόμενο.

Τον Οκτώβρη του 2017 στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής ξέσπασε το σκάνδαλο σεξουαλικής παρενόχλησης με πρωταγωνιστή τον μεγάλο παραγωγό ταινιών του Χόλυγουντ H. Γουάινστιν, και η ηθοποιός Alyssa Milano κυκλοφόρησε στο παγκόσμιο δίκτυο ένα Twitter που το ονόμασε Me Too. Η ιδέα ήταν απλή. Ανέβασε ένα μικρό μήνυμα: “Εάν έχετε κακοποιηθεί σεξουαλικά, γράψτε Me Too ως απάντηση σε αυτό το ‘tweet”. Δηλαδή, «Και Εγώ», εγώ επίσης.

Μέσα σε μόλις 24 ώρες, 12 εκατομμύρια σε όλο το κόσμο, στη συντριπτική πλειοψηφία γυναίκες, κατήγγειλαν δικά τους περιστατικά σεξουαλικής κακοποίησης από ισχυρούς αρσενικούς της βιομηχανίας του κινηματογράφου , του χώρου της μόδας, της πολιτικής σκηνής, της εκπαίδευσης, των επιχειρήσεων, των ΜΜΕ, διαφόρων διεθνών οργανισμών, της εκκλησίας ακόμα και από τον άνδρα της διπλανής πόρτας…

Οι υπογράφουσες, μερικές διάσημες, άλλες ανώνυμες, περιγράφανε με λίγα λόγια τα βιώματα τους στην εργασία αλλά επίσης και στην παιδική ηλικία, στην οικογένεια, στο σχολείο, στο δημόσιο χώρο…

Με πρωτόγνωρο τρόπο μέσα από την έκφραση εκατομμυρίων μαρτυριών, το κίνημα Με Τοο, χρησιμοποιώντας τα τεχνολογικά εργαλεία της εποχής, αποκάλυψε μια κρυμμένη, τραγική, μαζικότατη πραγματικότητα σε όλο τον κόσμο. Προκάλεσε σοκ στις κοινωνίες αποκαλύπτοντας το τεράστιο μέγεθος και την εξάπλωση των σεξουαλικών επιθέσεων και βιαιοπραγιών.

Λίγο αργότερα στις ΗΠΑ, χιλιάδες, κυρίως αφροαμερικάνες και λατίνες, πάμφτωχες εργαζόμενες της πολυεθνικής αλυσίδας των φαστφουντάδικων Mc Donald’s έκαναν στάση εργασίας και κατέβηκαν σε διαδηλώσεις σε δέκα αμερικανικές πολιτείες απαιτώντας να σταματήσει η εργοδοσία την υποκριτική σιωπή της και την συστηματική κάλυψη των βίαιων σεξουαλικών επιθέσεων που υφίστανται οι εργαζόμενες από τους προϊσταμένους, τους διαχειριστές αλλά και τους πελάτες των καταστημάτων της!

Επρόκειτο για ένα ιστορικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας καθώς το κίνημα MeToo χτύπησε τον δεύτερο μεγαλύτερο εργοδότη στον κόσμο, και συνάμα ένα από τα χειρότερα εργασιακά κάτεργα, τα φαστφουναδικα Mac Donald’s. Σε αυτά, το 42% των εργαζομένων, κυρίως γυναίκες, αντιμετωπίζουν συστηματική καθημερινή σεξουαλική παρενόχληση στα περισσότερα από … δεκατέσσερις χιλιάδες καταστήματά τους ανά τον κόσμο, καθώς η σεξιστική βία είναι ένα όπλο που χρησιμοποιεί η εργοδοσία για να υποτάσσει τις εργαζόμενες.

Ήδη σε μελέτη που είχε διεξαχθεί το 2014 ,είχε προκύψει ότι το 80% των εργαζόμενων γυναικών στους χώρους εστίασης είχαν υποστεί ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ παρενόχληση από πελάτες ή συναδέλφους τους ,το 1/3 είχαν υποστεί ανεπιθύμητα αγγίγματα και τα 2/3 παρενοχλήθηκαν από τους εργοδότες.

Από το τρομακτικό αυτό φαινόμενο δεν θα μπορούσε να απουσιάζει ο high-tech κόσμος της Σίλικον Βάλεϊ .Κολοσσοί της υψηλής τεχνολογίας όπως η Apple και η Google έχουν κατηγορηθεί κατά καιρούς για την αναπαραγωγή ενός σεξιστικού εργασιακού περιβάλλοντος που ευνοεί τη σεξουαλική παρενόχληση και τις έμφυλες διακρίσεις. Σε μια έρευνα που διεξήχθη σε δείγμα 200 εργαζόμενων γυναικών σε εταιρείες τεχνολογίας, το 60% δήλωσε πως αντιμετώπισε ανεπιθύμητες σεξουαλικές προκλήσεις, ενώ μία στις τρεις δήλωσε πως φοβόταν για την προσωπική της ασφάλεια. Η βρετανική εφημερίδα «The Guardian» έφερε στο φως της δημοσιότητας και μια σειρά στοιχείων που φανέρωσαν τις επιδημικές διαστάσεις της σεξουαλικής παρενόχλησης και της έμφυλης βίας στα βρετανικά πανεπιστήμια. Σύμφωνα με αυτά, σε διάστημα έξι ετών καταγράφονται 300 τέτοιες συμπεριφορές εργαζομένων, οι οποίες στην πλειονότητά τους είτε αποσιωπήθηκαν από τα ίδια τα θύματα υπό τον φόβο των επιπτώσεων στις σπουδές ή τις καριέρες τους είτε επιδιώχθηκε μια εξωδικαστική συμβιβαστική «λύση» εντός της ακαδημαϊκής κοινότητας.

Σαφώς και η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι ένα πρόβλημα που ευδοκιμεί στον αγγλοσαξονικό κόσμο. Είναι μια κανονικοποιημένη μορφή έμφυλης βίας που υπάρχει παντού, σε κάθε χώρα, στην ιδιωτική και τη δημόσια σφαίρα. Ωστόσο, παραμένει εξαιρετικά δύσκολο να καταγραφεί, αφενός γιατί τα θύματα δεν προχωρούν συχνά σε καταγγελία του γεγονότος, αφετέρου γιατί ενδεχομένως δεν αναγνωρίζεται ούτε προσλαμβάνεται υποκειμενικά ως τέτοια, αντανακλώντας τις εδραιωμένες κοινωνικές αντιλήψεις για την «αρρενωπότητα» και τη «θηλυκότητα». Ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενωσης (FRA) κατέγραψε για το 2014 το φαινόμενο στην Ελλάδα σε ποσοστό 15% και στη Δανία σε ποσοστό 37%. Αυτό προφανώς δεν υποδεικνύει μεγαλύτερη συχνότητα συμβάντων στη Δανία από ό,τι στη χώρα μας, αλλά πιθανότατα αντικατοπτρίζει μια διάχυτη σεξιστική κουλτούρα, όπου οι συμπεριφορές επιθετικής αρρενωπότητας είναι τόσο βαθιά ριζωμένες, ώστε να θεωρούνται αυτονόητες.

Μία περιήγηση στα Ελληνικά Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (διαφημίσεις, εκπομπές, τηλεοπτικές σειρές) είναι αρκετή για να διαπιστώσει κανείς ότι οι παραδοσιακές αντιλήψεις καλά κρατούν και συχνά - ακόμη και με την επίφαση του "χιούμορ" - ενισχύουν ή "νομιμοποιούν" βίαιες συμπεριφορές.

Η Ποθητή Χαντζαρούλα, ιστορικός στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου με σπουδαίο ερευνητικό έργο στη γυναικεία εργασία, αναδεικνύει μια υποφωτισμένη όψη της σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης, αυτή που συντελείται στο φάσμα της οικιακής εργασίας: «Η έμμισθη οικιακή εργασία αποτέλεσε τον κατεξοχήν εργασιακό χώρο στον οποίο εκδηλώθηκαν αυτές οι σχέσεις εξουσίας αλλά και η ίδια η μορφή αυτή απασχόλησης ήταν για το ευρωπαϊκό φαντασιακό γεμάτη σεξουαλικά νοήματα. Η μορφή της οικιακής εργαζόμενης - της "υπηρέτριας" - στον ελληνικό κινηματογράφο αποτυπώνει και τοποθετεί τις έμφυλες και ταξικές διχοτομίες που διαπερνούσαν την ελληνική κοινωνία στο πλαίσιο του αστικού νοικοκυριού. Με βάση αυτές τις διχοτομίες οι κυρίες και εργοδότριες τοποθετούνται στον θετικό πόλο και ως προς την κοινωνική θέση και ως προς τη θηλυκότητα (μητέρα-Παναγία), ενώ οι εργάτριες στον αρνητικό πόλο (και γίνονται τα κατεξοχήν σεξουαλικά αντικείμενα). Αυτό το φαντασιακό που αποτελεί μια ιδεολογική κατασκευή έχει τη δύναμη να εμφανίζεται μέσα από τους λόγους και τις αναπαραστάσεις της κυρίαρχης τάξης ως φυσικό. Οι σχέσεις εξουσίας συσκοτίζονται και γίνονται "νόρμα"».

Η εργασιακή σεξουαλική παρενόχληση είναι η ιστορία της ζωής μας, πολύ λίγες γυναίκες έχουν γλιτώσει από αυτήν ,γιατί είναι ο τρόπος με τον οποίο γαλουχηθήκαμε, προερχόμενες είτε από συντηρητικά είτε από φιλελεύθερα οικογενειακά περιβάλλοντα, που μας συμβούλευσαν να προσέχουμε, ακρωτηριάζοντας ένα μέρος της επιθυμίας και της ελευθερίας μας, ώστε να μη γίνουμε θύματα βίας, να κουβαλάμε ένα προπατορικό σημάδι ενοχής, να προσπερνάμε τις προσβολές, να εσωτερικεύουμε τον πόνο. Oλη η στρατηγική πρόληψης της έμφυλης βίας είναι προσηλωμένη στο να εκπαιδεύει τις γυναίκες να αποφεύγουν την παρενόχληση, την κακοποίηση, τον βιασμό. Και αν η απειλή πάλι βρει τρόπους να ξεγλιστρήσει - όπως πάντα βρίσκει - να μάθουμε να ανασυγκροτούμε μοναχικά και κοπιαστικά τις ξεθεμελιωμένες υποκειμενικότητές μας ή να συμβιβαζόμαστε με την εξαναγκαστική συμβίωση με τον φόβο και τις προσβολές για να μην αναστατώσουμε την εγκατεστημένη ασυμμετρία της πυρηνικής οικογένειας, της εκπαίδευσης, της εργασίας, της θρησκείας, της πολιτικής. Eνα ειλικρινές διάβημα ισότητας οφείλει την απόλυτη αντιστροφή: να εκπαιδεύσει τους άνδρες να μην παρενοχλούν, να μην κακοποιούν, να μη βιάζουν. Και όταν το κάνουν να τιμωρούνται.

Και τα ΜΜΕ αντί να αναδεικνύουν την σοβαρότητα και τους τρόπους αντιμετώπισής τους , το λοιδορούν, το εκχυδαΐζουν στα πλαίσια μιας ατιμώρητης θρασοαναίδειας.
Δεν είναι πολύς καιρός που μεγάλη ηθοποιός του θεάτρου ,δίνοντας συνέντευξη σε δύο δημοσιογράφους , ισχυρίσθηκε ότι δεν έχει ποτέ βιώσει παρενόχληση στον εργασιακό της χώρο γιατί είχε πολύ αυστηρό μάτι και κοβόταν η κίνηση ...... Και κατέληξε κατηγορώντας τα θύματα παρενόχλησης και όλο το κίνημα του metoo.
Οι δημοσιογράφοι χασκογελούσαν και δεν άρθρωσαν ούτε ένα από τα ερωτήματα που ήταν στο μυαλό των σκεπτόμενων τηλεθεατριών/τών. Όπως : Τι σχέση έχει η ηθοποιός που ήταν απολύτως προστατευμένη, επί 30 χρόνια ,στο πλευρό ενός εκ των πλέον ισχυρών ανδρών στο χώρο του θεάτρου , με την εργαζόμενη , την φοιτήτρια, την προσφύγισσα, την μετανάστρια που δέχεται καθημερινώς την σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας της, σπουδών της , στον δρόμο ,στα ΜΜΜ;

Ότι είναι τουλάχιστον αξιοθρήνητο να την προτρέπει, σοβαρά ,να χρησιμοποιήσει την δύναμη του βλέμματος , την αυστηρότητα και εν τέλει το χαστούκι στον εργοδότη της , στον σκηνοθέτη , στον καθηγητή της και σε κάθε μορφή εξουσίας και αυτομάτως να παραλύσει ο επίδοξος παρενοχλητής και βιαστής , να το ξανασκεφθεί και να αποκατασταθεί η Συμπαντική δικαιοσύνη....

Ότι με αυτόν τον τρόπο μεταφέρει το βάρος της ευθύνης πάλι, στις γυναίκες να μη θίγονται από τον σεξισμό που τις περιβάλλει, να νομίζουν πως είναι χρέος τους να αποδείξουν ότι είναι αρκετά δυνατές ώστε να ανταπεξέλθουν σε όλον αυτό τον μισογυνικό βόθρο.

Κι εν τέλει να την ρωτήσουν αν αυτό το κόλπο με το βλοσυρό βλέμμα θα μπορούσε να εφαρμοστεί και σε άλλες περιπτώσεις στον εργασιακό χώρο όπως π.χ αν κοιτάξουμε αυστηρά τους εργοδότες θα επιτευχθούν καλύτεροι μισθοί, καλύτερες εργασιακές συνθήκες, λιγότερη καταπίεση.

Αλλά αυτά θα ήταν κάποια άλλα ΜΜΕ όπου ο σεξιστικός υπαινικτικός λόγος δεν θα ήταν διάχυτος, χωρίς κανένα όριο και χωρίς αντίσταση από τον οποιοδήποτε, είτε συντελεστές εκπομπών είτε καλεσμένους.

Κι αυτοί θα ήταν μιας άλλης ποιότητας δημοσιογράφοι που ,όταν η κοινωνία έρχεται αντιμέτωπη με αλλαγές, συγκρούσεις, αποκρουστικά γεγονότα , δεν τους νοιάζει ποιος φοράει γραβάτα και αν πηγαίνει ο/η βουλευτής/βουλεύτρια στην εκκλησία, ποιος/α γράφει καλά στην κάμερα και ποιο το lifestyle τους.

Και αυτή θα ήταν μία άλλη κοινωνία που δεν θα μετρούσαμε τα φέρετρα της γυναικοκτονίας και της ενδοοικογενειακής βίας.

Όπως προκύπτει ξεκάθαρα ,ο παλιός κόσμος ανασκουμπώνεται για να υπερασπιστεί την ασχήμια του, βρίσκοντας τους πιο ανέλπιστους συμμάχους. Και μας καλούν επίμονα να συνεχίσουμε να προσποιούμεθα όλοι μαζί ότι η σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι ταμπού για τα θύματα, πως δεν στιγματίζονται, δεν χάνουν την δουλειά τους, δεν χάνουν την καριέρα τους, δεν επηρεάζονται οι σπουδές τους.

Και φυσικά ,όπως όλα τα κοινωνικά θέματα ,είναι διαθεματικά και απολύτως ταξικά .Διότι τα χειρότερα περιστατικά εργασιακής σεξουαλικής παρενόχλησης συμβαίνουν στις οικονομικά αδύναμες γυναίκες όπως π.χ στο επάγγελμα της σερβιτόρας ή της εργαζόμενης στο μπαρ ,ένα επάγγελμα δηλαδή ούτως ή άλλως δύσκολο και κακοπληρωμένο με ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο. Κάποια επαγγέλματα, σύμφωνα με την πατριαρχική λογική, πάνε πακέτο με την σεξουαλική παρενόχληση και γι αυτό οι γυναίκες θα πρέπει να την ανέχονται.

Το ότι κάποιες γυναίκες εργάζονται σε κλαμπ, δηλαδή ένα χώρο διασκέδασης, δεν σημάνει ότι οι ίδιες οφείλουν να διασκεδάζουν τους θαμώνες ούτε είναι στο job description να υφίστανται σεξουαλική παρενόχληση .Φυσικά οι ίδιοι άντρες που θεωρούν ότι οι γυναίκες υπάρχουν εκεί για να διασκεδάζουν τους άντρες προσφέροντας τους το σώμα τους, είναι οι ίδιοι που κλαίγονται οτι όλες οι αγγελίες προτιμάνε γυναίκες για τη θέση της σερβιτόρας και σίγουρα αυτό θα σημαίνει οτι το καταπιεσμένο φύλο είναι οι άντρες....

Το άρθρο αυτό δεν είναι νομικό, διότι δεν αρκεί μόνο ο νόμος για να προστατεύσει τα θύματα από τέτοιες συμπεριφορές ,αλλά χρειάζεται μια γενική αναδόμηση αν όχι γκρέμισμα των δομών που στηρίζουν κι ενθαρρύνουν τέτοια φαινόμενα. Ας παρατεθούν όμως κάποιες διατάξεις τελείως επιγραμματικά.

Η σεξουαλική παρενόχληση θεωρείται από την υφιστάμενη νομοθεσία ως «δυσμενής διάκριση» σε βάρος των εργαζομένων και γι αυτό απαγορεύεται ρητά. Μάλιστα ο Ν 3896/2010, όπως, άλλωστε, οι κάθε είδους απαγορεύσεις, έχει ευρύτερο πεδίο εφαρμογής από τη γενική αρχή της ίσης μεταχείρισης, η οποία διέπει την αμοιβή και τις λοιπές μισθολογικές παροχές.

Έτσι, το πεδίο δράσης της απαγόρευσης περί σεξουαλικής παρενόχλησης εντοπίζεται σε όλο το φάσμα της εργασιακής σχέσης: από την πρόσβαση στην εργασία και την επαγγελματική εξέλιξη έως τη λύση της. Μάλιστα κατά τη ρητή επιταγή του άρθρου 1 Ν 3896/2010, η απαγόρευση καταλαμβάνει και την επαγγελματική κατάρτιση, όπως επίσης την εκπαίδευση με σκοπό την απασχόληση (vocational training). Επίσης απαγορεύεται, κατ άρθρο 11 παρ. 1 Ν 3896/2010, κάθε μορφής άμεση ή έμμεση διάκριση λόγω φύλου (στην οποία εντάσσεται και η σεξουαλική παρενόχληση) όσον αφορά στους όρους πρόσβασης στη μισθωτή ή μη απασχόληση ή γενικά στην επαγγελματική ζωή, περιλαμβανομένων των κριτηρίων επιλογής και των όρων πρόσληψης, ανεξαρτήτως του κλάδου δραστηριότητας και σε όλα τα επίπεδα της επαγγελματικής ιεραρχίας. Ομοίως, το βεληνεκές της απαγόρευσης, κατά τη δεύτερη παράγραφο του ίδιου άρθρου, καταλαμβάνει δημοσιεύσεις, αγγελίες, διαφημίσεις, προκηρύξεις, εγκυκλίους και κανονισμούς, που αφορούν σε επιλογή προσώπων για την κάλυψη κενών θέσεων εργασίας, την παροχή εκπαίδευσης ή επαγγελματικής κατάρτισης ή τη χορήγηση επαγγελματικών αδειών.

Περαιτέρω, κατ άρθρο 12 Ν 3896/2010, επιλήψιμη κρίνεται και η παρενόχληση που επενεργεί στις συνθήκες απασχόλησης και εργασίας, στις προαγωγές, καθώς και στον σχεδιασμό και την εφαρμογή συστημάτων αξιολόγησης προσωπικού.

Οι μορφές παρενόχλησης ποικίλουν: από ήπιες συμπεριφορές μέχρι σοβαρά ποινικά αδικήματα. Ως τέτοιες, μεταξύ πολλών άλλων περιπτώσεων, συγκαταλέγονται: α) όλες οι μορφές «περιποιήσεων» ή προτάσεων μη επιθυμητών συγκεχυμένης σεξουαλικότητας που προκαλούν αδιέξοδο ή φόβο και που είναι ικανές να απειλήσουν την ηρεμία και την εργασία του εργαζόμενου, β) περιττά αγγίγματα ή τσιμπήματα στο σώμα του εργαζόμενου με στόχο την επίθεση ή την πίεση για σύναψη σεξουαλικών σχέσεων, ενώ, ποικίλες συμπεριφορές αυτού του είδους (αν εκδηλωθούν στο δρόμο μεταξύ αγνώστων) αποτελούν ποινικό αδίκημα, γ) με λέξεις π.χ. με ανεπιθύμητες ερωτικές και ανήθικες προτάσεις ή πίεση για σεξουαλικές πράξεις ή συνεχείς προτάσεις για κοινωνική δραστηριότητα, εντός του εργασιακού χώρου, ενώ έχει γίνει σαφές ότι οι προτάσεις αυτές είναι ανεπιθύμητες, με ενοχλητικό φλερτάρισμα, άσεμνες παρατηρήσεις, υπονοούμενα ή αισχρά σχόλια, δ) με επίδειξη πορνογραφικών περιοδικών ή άσεμνων εικόνων, αντικειμένων ή γραπτού υλικού, με πονηρά βλέμματα, σφυρίγματα ή άσεμνες χειρονομίες. Η συμπεριφορά αυτή μπορεί να κάνει τους εργαζόμενους να αισθανθούν αμηχανία ή φόβο και υποβιβάζει τη θέση των παρενοχλούμενων που επιζητούν να αντιμετωπίζονται από τους συναδέλφους τους με επαγγελματική αξιοπρέπεια, ε) με συμπεριφορά που έχει σχέση με το φύλο του θύματος, π.χ. με συμπεριφορά που δυσφημεί ή γελοιοποιεί ή είναι εκφοβιστική ή ενοχλητική για τον εργαζόμενο, με ταπεινωτικές ή εξευτελιστικές προσβολές ή υβριστικές πράξεις που συνδέονται με το φύλο ή με ενοχλητικά σχόλια σχετικά με την εμφάνιση ή το ντύσιμο του εργαζόμενου.

Όταν παρενοχλεί ο εργοδότης ,οι αξιώσεις είναι σχηματικά οι εξής:

α. Υφίσταται αξίωση της παρενοχλούμενης για πλήρη αποζημίωση, θετική και αποθετική, για υλική και ηθική βλάβη, που προκαλείται από την παρενόχληση (κατ άρθρο 23 παρ. 1 Ν 3896/2010, δίχως να αποκλείεται σωρευτική επίκληση και εφαρμογή των ΑΚ 57, 59 ΑΚ ή και ΑΚ 914, 923 [31] ).
β. Ακριβώς επειδή συντελείται παράβαση της υποχρέωσης πρόνοιας του εργοδότη προς την εργαζόμενη, που συνιστά μονομερή βλαπτική μεταβολή των όρων εργασίας , ενεργοποιούνται τα δικαιώματα της εργαζομένης από το εργατικό δίκαιο, ήτοι:
i. εάν η παρενόχληση είναι διαρκής, η παρενοχλούμενη δικαιούται αφενός να διακόψει την παροχή εργασίας (επίσχεση εργασίας), δίχως να απολέσει το δικαίωμά της για το μισθό και αφετέρου να ζητήσει να παύσει αυτή η συμπεριφορά (σε επίπεδο αναγκαστικής εκτέλεσης κατ άρθρο 947 ΚΠολΔ),
ii. να θεωρήσει ότι ο εργοδότης την απέλυσε και να ζητήσει αποζημίωση λόγω της (πλασματικής) αυτής απόλυσης
iii. Εάν η παρενοχλούμενη αντιδράσει και ο εργοδότης προβεί σε απόλυση, δικαιούται να προσφύγει στα δικαστήρια με αγωγή, προκειμένου να αναγνωριστεί η ακυρότητα της απόλυσης, κατ άρθρο 14 Ν 3896/2010.
γ. Δικαιούται να ασκήσει μήνυση σε βάρος του εργοδότη, εάν η συμπεριφορά συνιστά συγχρόνως ποινικό αδίκημα. Θα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι η παρενόχληση καταρχήν δεν συνιστά ποινικό αδίκημα. Είναι αλήθεια, όμως, ότι το άρθρο 23 παρ. 4 Ν 3896/2010 ορίζει βαρύτερες ποινές όταν το αδίκημα του άρθρου 337 ΠΚ (προσβολή της γενετήσιας αξιοπρέπειας) τελείται με εκμετάλλευση της εργασιακής θέσης του παθόντος ή τη θέση προσώπου που έχει ενταχθεί σε διαδικασία αναζήτησης θέσης εργασίας. Με άλλα λόγια, δεν αφορά μόνο εργοδότη ή συνάδελφο, αλλά ενδέχεται να αφορά και τρίτους. Συνεπώς, κάθε πράξη που συνιστά παρενόχληση ενδέχεται να στοιχειοθετεί το ποινικό αδίκημα του 337 ΠΚ ή να πληροί τη νομοτυπική μορφή κάποιου άλλου ποινικού αδικήματος (π.χ. εξύβρισης, βιασμού κ.λπ..
δ. Δικαιούται να επιδιώξει την επιβολή διοικητικών κυρώσεων, κατ άρθρο 23 παρ. 2 Ν 3896/2010 . Και φυσικά υπάρχουν διατάξεις για όλες τις κατηγορίες εργασιακών σχέσεων όπως η σεξουαλική παρενόχληση η λεγόμενη οριζόντια μεταξύ συναδέλφων κ.ά. για τις οποίες θα επανέλθουμε σε ένα αμιγώς νομικό άρθρο.

Και πάλι,
ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ στις γυναίκες δημοσιογράφους, αρχισυντάκτριες, παραγωγούς κλπ, αλλά και σε κάθε εργαζόμενη στα ΜΜΕ, τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και τις καλούμε να συνεισφέρουν στην δράση μας αυτή.
ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ σε όλες και όλους μας ως καταναλώτριες/ές ενός παρηκμασμένου και προσβλητικού για την νοημοσύνη μας μιντιακού προϊόντος, ενός προϊόντος που δεν το αξίζουμε κι ενός δημόσιου λόγου που ευτελίζει, υποτιμά και καταδικάζει την γυναίκα στην αφάνεια.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟ #changemediaforher ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ

 


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΜΜΕ ΚΑΙ ΒΙΑΣΜΟΣ

ΜΜΕ ΚΑΙ ΒΙΑΣΜΟΣ

Η πρώτη καμπάνια μας είχε μοναδικό σκοπό την κοινωνική αφύπνιση και την δράση για την τροποποίηση του άρθρου 336ΠΚ.

Περισσότερα


 Μη χάνετε την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωσή σας. Ακολουθήστε μας τώρα στα Google News