Δικηγορικό Γραφείο
ΜΜΕ: Ενδοοικογενειακή και Σχεσιακή βια

Το 2018 σημειώθηκαν 1.372 τραυματισμοί λόγω της βίας που ασκήθηκε μέσα στις οικογένειες. Οι παραβάσεις της νομοθεσίας περί ενδοοικογενειακής βίας ήταν 4.702 για το ίδιο έτος -όσον αφορά τα τετελεσμένα αδικήματα- ενώ είχαμε και 20 απόπειρες. Αναφορικά με τους δράστες καταγράφηκαν 4230 άνδρες και 826 γυναίκες. Τα περισσότερα θύματα (4.263) ήταν ελληνικής καταγωγής και 827 αλλοδαποί. Αντίστοιχα το 2017 είχαμε πάνω από 4.216 δράστες, από τους οποίους συνελήφθησαν 1.611. Από αυτούς οι 3.497 είναι άνδρες και οι 671 γυναίκες. Παράλληλα, όπως έχει προκύψει από τις καταγραφές της ΕΛ.ΑΣ., για το ίδιο έτος οι περισσότεροι δράστες ήταν Έλληνες (3.523), ενώ οι υπόλοιποι ήταν αλλοδαποί. Όσον αφορά τα θύματα, τα περισσότερα ήταν γυναίκες (3.196) και 1.025 ήταν άνδρες. Αναφορικά με το 2016 είχαμε 3.829 περιστατικά που καταγγέλθηκαν και αφορούσαν τις παραβάσεις της νομοθεσίας περί ενδοοικογενειακής βίας, με τους περισσότερους δράστες (2.858) να είναι άνδρες. Επιπρόσθετα, 2.696 γυναίκες ήταν τα περισσότερα θύματα για τον ίδιο χρόνο

Στις Η.Π.Α. το 30% των ανθρωποκτονιών αποδίδεται σε συζυγικές διενέξεις, ενώ στις πρώτες θέσεις χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά κακοποιημένων γυναικών συγκαταλέγεται η Ιαπωνία (77%) και η Τουρκία (60%).
Στην Ευρώπη προκύπτει ότι το 98% των θυμάτων της ενδοοικογενειακής βίας είναι γυναίκες και ότι μία στις πέντε γυναίκες έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού από το σύζυγό ή το σύντροφό της τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της. Αναφέρεται ενδεικτικά ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο το 25% των γυναικών έχει υποστεί σωματική κακοποίηση από τον τωρινό ή τον πρώην σύζυγο κάποια στιγμή της ζωής της, ενώ στη Ρωσία σύμφωνα με επίσημα στοιχεία της στατιστικής υπηρεσίας της Ρωσίας, κάθε μία ώρα πεθαίνει μία γυναίκα μετά από κακοποίηση του συζύγου ή του συντρόφου της.

Όπως γίνεται αντιληπτό η ενδοοικογενειακή βία είναι τρομοκρατία με περισσότερα θύματα. Aπλώς για τα θύματα αυτά επιφυλάσσεται πολύ λιγότερο budget για να θεραπεύσει τα τραύματά τους που είναι ακριβώς τα ίδια με των θυμάτων της τρομοκρατίας. Κατά τον ίδιο τρόπο οι γυναίκες θύματα ενδοοικογενειακής βίας υποφέρουν για τα υπόλοιπα χρόνια τους, αν όχι μέχρι το τέλος της ζωής τους, από αισθήματα συνεχούς φόβου, τεταμένης προσοχής, ελλιπούς ασφάλειας, όπου και αν πάνε, μηδενικής αυτοεκτίμησης και προσωπικής ανεπάρκειας. Είναι ακριβώς τα συμπτώματα στα οποία στοχεύουν οι τρομοκράτες, ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΟΙ ΚΑΚΟΠΟΙΗΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ ΤΟ ΕΠΙΤΥΓΧΑΝΟΥΝ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΕΡΑ.

Το φαινόμενο της ενδοοικογενειακής βίας είναι διαπολιτισμικό, διαχρονικό και διαταξικό, αποτελεί, δε, το πιο χαρακτηριστικό σύμπτωμα της άνισης κατανομής της εξουσίας μεταξύ των μελών της .

Υπάρχει όμως και η «σχεσιακή βία, dating violence» και κυρίως η σχεσιακή βία των ανηλίκων που είναι εμφανής σε πολλαπλά επίπεδα. Σε σχετική έρευνα των Η.Π.Α απεκαλύφθη ότι το ένα τρίτο των εφήβων κακοποιούνται από τους συντρόφους τους. Ποσοστό πολύ υψηλό αν σκεφτούμε ότι το 70% των εφήβων βγαίνουν ραντεβού ή κάνουν σχέσεις.
Τα καλούπια της βίας εγκαθίστανται νωρίς. Κι αυτά είναι bad news διότι σύμφωνα με έρευνες η δριμύτητα της ενδοοικογενειακής βίας είναι πολλές φορές μεγαλύτερη στις περιπτώσεις που το μοτίβο της κακοποίησης εγκαταστάθηκε στην εφηβεία και τότε δεν δώσαμε σημασία.

Στις σύγχρονες κοινωνίες τα μαζικά μέσα ενημέρωσης αποτελούν έναν σημαντικό μηχανισμό κατασκευής και αναπαραγωγής σεξιστικών προτύπων, τόσο μέσα από την ίδια τους τη διάρθρωση όσο και μέσα από το περιεχόμενο, τη γλώσσα και τα αφηγήματα που χρησιμοποιούν, διαμορφώνοντας έτσι μια στρεβλή εικόνα της κοινωνικής πραγματικότητας και επηρεάζοντας το ευρύ κοινό. Επομένως τα ΜΜΕ δεν αντανακλούν απλώς, αλλά συμμετέχουν στην κατασκευή και στον ορισμό της πραγματικότητας, επιλέγοντας, παρουσιάζοντας και δομώντας «πραγματικότητες».

Διεθνή κείμενα και Συνθήκες, όπως είναι η CEDAW, η πλατφόρμα του Πεκίνου και η Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης, αναγνωρίζουν και αναφέρονται στον κεντρικό ρόλο που παίζουν τα ΜΜΕ, παραδοσιακά και μη, στην εξάλειψη της βίας κατά των γυναικών. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή προωθεί δράσεις ώστε τα κράτη μέλη να υιοθετήσουν μηχανισμούς για την εξάλειψη των σεξιστικών στερεοτύπων στα Μέσα και τη διαφήμιση, να προτρέψουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να θεσπίσουν εσωτερικούς κώδικες παραγωγής των περιεχομένων τους και να ενθαρρύνουν τη δημόσια συζήτηση για το θέμα αυτό.

Ωστόσο, ο σεξισμός και ο μισογυνισμός έχουν αυξηθεί δραματικά κατά τις τελευταίες δεκαετίες και η ευθύνη των μέσων μαζικής ενημέρωσης όσον αφορά την έμφυλη βία εξακολουθεί να είναι στο επίκεντρο των διεθνών συζητήσεων, ιδιαίτερα με την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών και των ψηφιακών μέσων ενημέρωσης (social media).

Τα ΜΜΕ παράγουν κοινωνικές αξίες και νοήματα και ως εκ τούτου έχουν τη δυνατότητα να συμβάλουν στην άρση των κοινωνικών ανισοτήτων στη βάση του φύλου. Η πλατφόρμα δράσης του Πεκίνου από το 1995 αναγνωρίζει τον κεντρικό ρόλο των μέσων μαζικής ενημέρωσης για την επίτευξη της ισότητας των φύλων στις σύγχρονες κοινωνίες. Δυστυχώς όμως, σε πολλές περιπτώσεις, τα ΜΜΕ αναπαράγουν και εδραιώνουν ανισότητες, μεταξύ άλλων και τη βία κατά των γυναικών, η οποία αποτελεί μία από τις πιο κραυγαλέες εκφάνσεις των έμφυλων ανισοτήτων.

Είναι γνωστό ότι όπου υπάρχουν φαινόμενα επανειλημμένης βίας από μία κοινωνική ομάδα προς μία άλλη, αυτό καταδεικνύει ότι η κοινωνία αναπαράγει νοσηρές αντιλήψεις. Σπάνια όμως τα ΜΜΕ κάνουν αναφορά σε αυτές τις κοινωνικές αντιλήψεις, την κοινωνική κατασκευή των φύλων, και ειδικότερα του ηγεμονικού ανδρισμού, που αποτελούν και τη γενεσιουργό αιτία του φαινομένου.

Γι αυτό και η βία μια έκφανση της οποίας είναι και η ενδοοικογενειακή και σχεσιακή βία είναι μια κατ’ εξοχήν πατριαρχική και εξουσιαστική έκφραση επιβολής και ναι μεν σε περιόδους κρίσης εντείνεται, γιατί ο καταπιεσμένος μεταμορφώνεται σε εν δυνάμει καταπιεστή και ασκεί βία στους περισσότερο περιθωριοποιημένους από εκείνον, εν τούτοις το φαινόμενο καλά κρατεί και σε περιόδους ευμάρειας και τούτο γιατί είναι συνυφασμένο με την πατριαρχική δομή της κοινωνίας και τα κοινωνικά πρότυπα που θέλουν την γυναίκα ανεκτική, ουδέτερη και πρόθυμη να ευχαριστεί τους άλλους και τα οποία είναι ικανά να την ρίξουν σ’ έναν λήθαργο απραξίας και παθητικότητας. Τα κοινωνικά πρότυπα που διδάσκουν στις γυναίκες ότι δεν αξίζουν τίποτα χωρίς έναν άνδρα, πως η συγχώρεση και η υπομονή είναι γυναικείες αρετές, πως οι άνδρες είναι βίαιοι από την φύση τους (Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΥΘΟΣ) και πως ο σωστός άνδρας θα τη ρίξει τη σφαλιάρα του.

Όλα τα πιο πάνω έχουν κοινή συνισταμένη τον έλεγχο και την κυριαρχία και συσχετίζονται με στερεοτυπικές αντιλήψεις γύρω από τους κοινωνικά κατασκευασμένους ρόλους των φύλων. Όλα αυτά αναπαράγονται εύκολα κι αβασάνιστα, απολύτως όμως στοχευμένα και συνειδητοποιημένα από τον μιντιακό λόγο.

Γι’ αυτό μέχρι σήμερα , εξακολουθούμε με αυξανόμενο μάλιστα ρυθμό να ακούμε σε σειρές ,σε πρωινάδικα της κακιάς και μαύρης ώρας ,ακόμη και σε ενημερωτικές εκπομπές , αστεία για την έμφυλη βία και ότι φταίμε εμείς οι γυναίκες που είμαστε παράλογες και ανεξήγητα περίπλοκες, χαρακτηρίζοντας οποιοδήποτε παράπονο, ως γκρίνια που εκνευρίζει τον άνδρα και καταφεύγει στο ξύλο. Δηλαδή, εμείς φταίμε που τους προκαλούμε και με αυτή τη κυκλική λογική η γυναίκα φταίει που τρώει ξύλο, επειδή προκάλεσε αλλά ταυτόχρονα φταίει που δεν σηκώνεται να φύγει παρόλο που δεν έχει λόγο να φύγει γιατί αυτή φταίει που έφαγε ξύλο. Κλασσική κυκλική πατριαρχική λογική.

Ας θυμηθούμε ένα πρόσφατο περιστατικό έμφυλης, ενδοοικογενειακής βίας ,όπου ο άνδρας πέταξε την γυναίκα του από την γέφυρα, γιατί του ...γκρίνιαζε. Ο τρόπος που παρουσιάστηκε στην τηλεόραση και ιδίως στα sites ως σχεδόν κωμικό συμβάν , δείχνει να τον δικαιολογεί υιοθετώντας την οπτική του θύτη -την οπτική του άντρα: δεν άντεξε ο κακόμοιρος ε και τι να κάνει, την πέταξε από την γέφυρα.
Ο μύθος της γυναικείας γκρίνιας που αναπαράγεται από χιλιάδες αστεία, ανέκδοτα και γυναικείους χαρακτήρες σε τηλεόραση και βιβλία (συνήθως γραμμένους από άντρες) είναι το καλύτερο άλλοθι για την κακοποίηση γυναικών. Οι γυναίκες, σύμφωνα με αυτό το στερεότυπο, είναι αυτές που στην πραγματικότητα καταπιέζουν τους άντρες με την μουρμούρα και τη γκρίνια τους ε και αυτοί τι να κάνουν, καμία φορά ξεσπάνε, με φωνές, καμία σπρωξιά στη θάλασσα, ενίοτε και κανένα μαχαίρωμα. Σε πολλές περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας σχολιαστές σπεύδουν να δικαιολογήσουν τον άντρα υποθέτοντας ότι θα τον «έπρηξε» κι αυτή χωρίς να γνωρίζουν τίποτα για τις συνθήκες του περιστατικού.

Στην πραγματικότητα ο μύθος της γυναικείας γκρίνιας είναι βασισμένος στο πόσο ενοχλητική εκλαμβάνεται η ύπαρξη των γυναικών όταν έχει δικές της ανάγκες, επιθυμίες και σκέψεις. «Γκρίνια» είναι οτιδήποτε αμφισβητεί την αυθεντία και την εξουσία του άντρα, οτιδήποτε τον φέρνει σε δύσκολη θέση. Και καθώς οι γυναίκες δεν έχουν κουμπί για «σίγαση», δικαιολογεί τη βία. Σε πόσες τηλεοπτικές σκηνές οι γυναίκες που «αντιμιλάνε» στους άντρες δεν έχουν φάει ένα χαστούκι για να το βουλώσουν, αφού οι λέξεις υποτίθεται είναι το όπλο της γυναίκας, οι άντρες θα χρησιμοποιήσουν το δικό τους όπλο, τη σωματική τους δύναμη.

Έχει ενδιαφέρον, πάντως ,που το υπέρτατο πατριαρχικό επιχείρημα είναι «αν καταπιέζεσαι στη σχέση σου/τη δουλειά σου/ την κοινωνία» σήκω φύγε αλλά οι άντρες που τάχα καταπιέζονται από την γυναικεία γκρίνια προτιμούν να σηκώσουν το χέρι τους αντί να φύγουν αυτοί.

Δυστυχώς για να αλλάξει όλη αυτή η λογική πρέπει, όχι μόνο να αναμορφωθούν ή να διορθωθούν αλλά ίσως να γκρεμιστούν οι δομές που είναι φτιαγμένες από αυτούς που έχουν την εξουσία.

Οι γυναίκες νουθετούνται και «διδάσκονται» από τον μιντιακό λόγο ότι έχουν μια φυσική κλίση στην υποταγή, πως είναι εντάξει να νιώθουν το δεύτερο βιολί σε μια σχέση, γιατί η ο εναλλακτικός υποτιθέμενος φόβος είναι να καταλήξουν με κανέναν από αυτούς τους ευνουχισμένους άνδρες που δεν είναι σωστά αρσενικά . Όλες οι αυτοπροσδιοριζόμενες γυναικείες εκπομπές καταστρώνουν, εν είδει διαταγμάτων ,οδηγούς συμπεριφοράς, σωματικής αυτοδιάθεσης, ασφυκτικού σεξουαλικού ελέγχου ,με τελικό σκοπό να μείνουν φυλακισμένες «αυτόβουλα» σε όλη τους τη ζωή μέσω της εσωτερίκευσης όλων αυτών των μορφών καταπίεσης, της φυσικοποίησης και κανονικοποίησης του ετεροκαθορισμού τους.

Κι όταν πλέον η κατάσταση φθάσει στα άκρα με κραυγαλέα κακοποίηση και δεν μπορούν να κάνουν αστεία ,εξακολουθούν να ξεπλένουν γυναικοκτόνους και κακοποιητικούς συντρόφους ονομάζοντας "αγάπη" και "έρωτα" την κακοποίηση και την απόπειρα δολοφονίας. Και είναι φυσικό μετά από τόση μιντιακή προπαγάνδα γυναίκες να καταλήγουν να πιστεύουν ότι, όντως ,ο σύντροφός τους τις δέρνει και τις κακοποιεί από "έρωτα τρελό" και όχι επειδή τις βλέπει αποκλειστικά σαν προέκταση των δικών του επιθυμιών και δεν τους αφήνει κανένα περιθώριο άρνησης και αυτονομίας. Έτσι διδάσκονται οι γυναίκες να αποδέχονται τη βία ως ένδειξη αγάπης αλλά και τον φόβο του τι μπορεί να συμβεί αν δεν ανταποκρίνονται με τον τρόπο που προσδοκά ο άνδρας.

Όσο, όμως, ταυτίζουμε τη ζήλια με αγάπη, την ένταση με το πάθος, από το δημοτικό να ακούμε «σου τραβάει τα μαλλιά επειδή του αρέσεις», βρισκόμαστε σε μόνιμο κίνδυνο.

Και στο τέλος ,ακούμε την υποκριτικά απεχθή φράση : ΜΑ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΕΥΓΕΙ;

Το ξεστομίζουν με υποκριτική δόση λύπης και έμμεσης κατάκρισης οι δημοσιογράφοι και οι «κοινωνικοί σχολιαστές» και θέλεις να τους βροντοφωνάξεις ότι εσύ την δίδαξες να μην φεύγει και δεν έκανες τίποτα για να διευκολύνεις την φυγή της, ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΤΗΝ ΕΜΠΟΔΙΖΕΙΣ ΜΕ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΤΡΟΠΟΥΣ.

Η γυναίκα για να ξεφύγει από τον κακοποιητή πρέπει να υπολογίσει καλά το χρόνο, να σκεφτεί όλες τις διεξόδους, να μετρήσει τις ώρες, να μαζέψει κρυφά λίγα ρούχα, να κανονίσει κρυφά κάπου να μείνει και η διαδικασία αυτή δε φεύγει εύκολα από πάνω της .Κοιτά διαφορετικά τις σκοτεινές γωνίες, περπατά πάντα στον δρόμο για να μην αποκλειστεί στο πεζοδρόμιο, προσέχει τί γράφει δημόσια, δεν αποκαλύπτει τηλέφωνα και διευθύνσεις, μπαίνει σε έναν χώρο έχοντας ήδη υπολογίσει τον τρόπο διεξόδου της ΚΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΕΝΩ ΑΙΣΘΑΝΕΤΑΙ ΕΝΟΧΗ.

Και μετά εισπράττει βλέμματα οίκτου ή και αποδοκιμασίας. Είναι ένα πρόβλημα που κανείς δεν θέλει να αντιμετωπίσει. Οι συζητήσεις ενέχουν τον κίνδυνο να αναφέρει κάτι που θα κάνει τον άλλον να αισθανθεί άβολα . Ο κόσμος δεν ξέρει τι να πει, δεν ξέρει πώς να την αντιμετωπίσει, το πρόβλημά του λύνεται εύκολα: απλώς εξαφανίζονται.

Συνήθως στις περιπτώσεις ενδοοικογενειακής βίας, το θύμα καταλήγει να απομακρύνεται από τη πρότερη ζωή του - χάνει δουλειά, φίλους, σπίτι, αντικείμενα, σχέσεις – ενώ ο δράστης εξακολουθεί ομαλά την πραγματικότητά του. Γιατί η κουλτούρα μάς μαθαίνει να μένουμε σιωπηλοί, να κάνουμε τα στραβά μάτια.

Και να εμφανίζεται μετά ο δημοσιογράφος που τον ξεπλένει ,μεταφέροντας τα λόγια των γειτόνων πως «αυτό που έκανε, μεν, είναι απαράδεκτο, αλλά κατά βάθος είναι καλός άνθρωπος». Ο ΚΑΚΟΠΟΙΗΤΗΣ ΔΕΝ ΒΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ ΚΑΜΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΖΗΜΙΑ. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΥΤΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΔΕΝ ΤΟΥ ΚΟΣΤΙΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.

Ας μην αναρωτιόμαστε, λοιπόν, γιατί ακόμη και σήμερα υπάρχουν τόσα πολλά κρούσματα βίας. Υπάρχουν γιατί ο κοινωνικός και μιντιακός περίγυρος μένει (σχεδόν) πάντα σιωπηλός. Η κοινωνική ρετσινιά , η ντροπή και οι ενοχές πέφτουν πάντα στο θύμα.

Γι’ αυτό είναι πολύ σημαντικό να μη κατηγορούμε ποτέ το θύμα. Μη ρωτάς το θύμα τι έκανε, μη συζητάς αν φταίει ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΘΥΜΑ Ο,ΤΙ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ. Και ,κυρίως , μη κουνάς αυτάρεσκα το δάκτυλό σου ρωτώντας την γιατί δεν φεύγει.

Πολλές φορές μάλιστα , υιοθετούν την new age φιλοσοφία πως εμείς και μόνο ευθυνόμαστε για ό,τι μας συμβαίνει και άρα καλά να πάθουμε. Αυτός άλλωστε είναι ένας σίγουρος τρόπος για να μην εξεγείρονται εναντίον της οποιασδήποτε κοινωνικής αδικίας κι απλώς να κουνούν το δάχτυλο σε όσους αδικούνται, καταπιέζονται και εκμηδενίζονται.

Ή θέλοντας να φανεί προοδευτικός κάποιος δημοσιογράφος μπορεί να μάς κουνήσει το δάκτυλο ότι πρέπει να είμαστε ανεξάρτητες.....

Περιμένουμε από τις γυναίκες να είναι "ανεξάρτητες" την στιγμή που η δομή της κοινωνίας τούς επιβάλλει την οικονομική εξάρτηση από τους άντρες , δεδομένου ότι αυτές θυσιάζουν την καριέρα τους για να μεγαλώσουν τα παιδιά, πληρώνονται λιγότερο, έχουν μεγαλύτερα ποσοστά ανεργίας και λιγότερες ευκαιρίες επαγγελματικής ανέλιξης. Τι είδους ανεξαρτησία περιμένουμε όταν η επιβίωση η δική τους και των παιδιών τους εξαρτάται από τον σύντροφό τους και αν πάρουν την απόφαση να φύγουν μπορεί να βρεθούν στο δρόμο ή να παλεύουν να συντηρηθούν με ένα πενιχρό επίδομα;

Θα έπρεπε να ντρεπόμαστε ως κοινωνία και η μιντιακή της αντανάκλαση γιατί, εκτός από κάποιες κινητοποιήσεις φορέων, η ίδια η κοινωνία δεν δείχνει όση αλληλεγγύη απαιτείται για την αντιμετώπιση του φαινομένου. Θα έπρεπε να είχαμε μια κοινωνία και ένα μιντιακό σύστημα όπου οι αδύναμοι προστατεύονται, χωρίς να αφήνεται πάνω τους να αυτοπροστατεύονται.

Σε αυτά τα ζητήματα δεν πρέπει να παραμένουμε αδρανείς σε μια ουδέτερη θέση. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ουδέτερη θέση. Η ακινησία σε αυτό το περιβάλλον είναι χειρότερη από το να τρέχεις προς τα πίσω. Αυτή εδώ είναι η στιγμή. Αυτή είναι η δοκιμασία μας. Προτού πληγωθεί ακόμα μια γυναίκα, προτού περισσότεροι νεαροί κακοποιητές και βιαστές μπορέσουν να ισχυρισθούν με δάκρυα στα μάτια ότι «δεν ήξεραν», η ευθύνη ανήκει σε όλες μας -και στους άνδρες και στα αγόρια και όλους αυτούς και αυτές που τους αγαπάνε- να ορθώσουμε το ανάστημά μας και να μετρήσουμε τις δυνάμεις μας. Κι αυτή είναι η στιγμή που πρέπει να γίνει μια καθοριστική στροφή στις γνώμες ,στις απόψεις ,στην εκφορά του λόγου που αρθρώνεται στα media. Γιατί ο σημερινός είναι ένας λόγος που πληγώνει, που θυματοποιεί δευτερογενώς, που παραπληροφορεί ,που στιγματίζει το θύμα και ξεπλένει τους κακοποιητές. Τώρα είναι η στιγμή να φωνάξουμε: ΦΤΑΝΕΙ, και να διεκδικήσουμε τα ΜΜΕ που μάς αξίζουν.

Και πάλι,
ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ στις γυναίκες δημοσιογράφους, αρχισυντάκτριες , παραγωγούς κλπ, αλλά και σε κάθε εργαζόμενη στα ΜΜΕ, τον έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο και τις καλούμε να συνεισφέρουν στην δράση μας αυτή.
ΑΠΕΥΘΥΝΟΜΑΣΤΕ σε όλες και όλους μας ως καταναλώτριες/ές ενός παρηκμασμένου και προσβλητικού για την νοημοσύνη μας μιντιακού προϊόντος ,ενός προϊόντος που δεν το αξίζουμε κι ενός δημόσιου λόγου που ευτελίζει ,υποτιμά και καταδικάζει την γυναίκα στην αφάνεια.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟ #changemediaforher ΣΤΙΣ ΑΝΑΡΤΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΣΤΑ SOCIAL MEDIA ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΣΥΛΛΟΓΙΚΗΣ ΜΑΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΗΣ ΝΑ ΔΙΕΚΔΙΚΗΣΟΥΜΕ ΤΑ ΜΜΕ ΠΟΥ ΜΑΣ ΑΞΙΖΟΥΝ


 Μη χάνετε την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωσή σας. Ακολουθήστε μας τώρα στα Google News