Δικηγορικό Γραφείο

Επιλέξαμε να υποστηρίξουμε ηθικά και υλικά τον «Θεατρικό Όμιλο Ερμιονίδας» από βαθειά πεποίθηση ότι το θέατρο πρέπει να αποτελεί πεδίο ανάπτυξης όχι μόνο του θεατρικού λόγου, αλλά να συμβάλλει ουσιαστικά στον κοινωνικό και ιδεολογικό διάλογο της εποχής μας για τη δικαιοσύνη και την ισότητα.

Δεν νοείται το θέατρο να απέχει από την καθημερινότητα, πολύ περισσότερο δε από τη ζοφερή πραγματικότητα που βιώνει μία χώρα εν καιρώ οικονομικής κρίσης. Δεν νοείται να σιωπά το θέατρο σε εποχές σαν και αυτή που διανύουμε, όπου όχι μόνο ο άνθρωπος, ως υλική υπόσταση, αλλά και η Τέχνη συρρικνώνεται και κατακερματίζεται με το φάντασμα του Φασισμού να αναβιώνει πλέον ολοζώντανο με εκφασιστικές πολιτικές που πλέον βγαίνουν από την κάλπη.

Μεγαλύτερη, δε, ήταν η χαρά μας, αντιλαμβανόμενες/οι ότι ο ως άνω όμιλος δεν επιδιώκει μόνο την υποκριτική αναπαράσταση γνωστών θεατρικών κειμένων, αλλά και την, επ’ αφορμή αυτών, δημιουργία διαλόγου και κοινωνικής ζύμωσης, με απώτερο σκοπό την πολιτιστική αλλά και κοινωνική ανάπτυξη του Δήμου Ερμιονίδας και κατ’ επέκταση της Περιφερειακής Ενότητας Αργολίδας.

Ειδικότερα, ο «Θεατρικός Όμιλος Ερμιονίδας» ως διάδοχο σχήμα της Θεατρικής Ομάδας Ερμιονίδας, από το έτος 2009, ενέταξε στο πρόγραμμά του πληθώρα έργων του διεθνούς και ελληνικού ρεπερτορίου, σημειώνοντας σημαντικές καλλιτεχνικές επιτυχίες και αφήνοντας το ιδιαίτερο στίγμα του στην καλλιτεχνική δημιουργία της περιοχής.

Στις 4 Μαρτίου 2017 έκανε πρεμιέρα με το εμβληματικό έργο του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα». Παράλληλα, πραγματοποιήθηκε Διάλεξη με τίτλο "Μετά την παράσταση..."Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα: Αναγνώσεις" που έλαβε χώρα στον Πολυχώρο ARTiki, που φέρει τιμητικά το όνομα της κας "Μαράικε Ντε Κόνιγκ" μεγάλης χορηγού και ουσιαστικής αιμοδότριας της προσπάθειας του Θεατρικού Ομίλου.

Σκοπός της διάλεξης ήταν η διερεύνηση και ανάδειξη του κοινωνικού γίγνεσθαι της εποχής του μεγάλου Ισπανού συγγραφέα. Πράγματι, είχαμε την ευκαιρία να παρακολουθήσουμε εξαιρετικού ενδιαφέροντος εισηγήσεις από τη Φιλόλογο κα Μπεχλικούδη, τον καθηγητή, λογοτέχνη, κριτικό θεάτρου, Φίλο και Επίτιμο Μέλος του Θεατρικού Ομίλου Ερμιονίδας, κ. Κώστα Γεωργουσόπουλο ενώ συμμετείχε εκ μέρους του γραφείου μας η Ποινικολόγος – Ειδική σε θέματα Ενδοοικογενειακής Βίας, κα Μίνα Καούνη. Ο διάλογος που ακολούθησε φάνηκε γόνιμος, και –αρχικά- σύμφωνος με τον χαρακτήρα της εκδήλωσης, αλλά και τη στοχοθεσία του Ομίλου. Ή μήπως δεν ήταν έτσι;

Από πλευράς μας συμμετείχαμε, με σκοπό την επισήμανση της αέναης πάλης του ανθρώπινου είδους με τον Αυταρχισμό (ιδιαίτερα το ανησυχητικό φαινόμενο της αύξησης του Νεοφασιστικού Ρεύματος σε όλη την Ευρώπη και την Αμερική) και αναπτύξαμε τις πτυχές της συστημικής καταπίεσης του φύλου και του εσωτερικευμένου μισογυνισμού ως απόπειρα επιβίωσης της Γυναίκας στο χρόνο. Επισημειώσαμε την πολυμορφία των εκφράσεων Βίας ως μέσο εξασφάλισης της γυναικείας υποταγής στην κοινωνία, την εργασία, την οικογένεια. Αναλύσαμε τη φιλοδοξία της νομικής προστασίας της γυναίκας, αλλά και τους απαιτούμενους πολλαπλούς διαθεματικούς αγώνες που απαιτείται να δίνει κατά του κοινωνικού στιγματισμού.

Όπως, όμως, εκ των υστέρων, απεδείχθη η ως άνω τοποθέτηση της κας Καούνη, ενόχλησε. Ενόχλησε λόγω περιεχομένου. Ενόχλησε ως λόγος κοινωνικός, πολιτικός και δη κριτικός. Γι’ αυτό και λογοκρίθηκε και δη με τρόπο σκανδαλώδη και ΠΡΩΤΟΦΑΝΗ για τα πολιτιστικά δρώμενα, αποκλείοντας τη δημοσίευση του συνόλου των εισηγήσεων, πλην εκείνων που «βόλευαν» και εξυπηρετούσαν την προσωπική εγωπαθή προβολή, υποβιβάζοντας το περιεχόμενο της εκδήλωσης σε «σουαρέ», αλλά και τη νοημοσύνη των κατοίκων της Ερμιονίδας που παρακολούθησαν και έλαβαν μέρος δυναμικά, καθιστώντας αυτούς απλούς θεατές «κοινωνικής φιέστας», ΕΡΗΜΗΝ ΤΟΥΣ.  Ποιους όμως ενόχλησε; Και κυρίως Γιατί;

Ενόχλησε η ευθύτητα, οι κοινωνικο-πολιτικοί προβληματισμοί ή μήπως η λεκτικοποίηση ενός βαθειά κοινωνικού προβλήματος, όπως η συστημική καταπίεση του γυναικείου φύλου; Σε κάθε περίπτωση τι ακριβώς ανέμεναν οι εκλεκτοί διοργανωτές αποζητώντας την τοποθέτηση μίας νομικού, που επί 35 χρόνια κονταροχτυπιέται, επιτυχώς, στον ανδροκρατούμενο στίβο της μάχιμης δικηγορίας;   Να κλάψει βουβά για την καταπιεσμένη γυναικεία φύση, σκουπίζοντας με μεταξωτό μαντήλι κρυσταλλένια δάκρυα; 

Από πλευράς μας δεν κρυφτήκαμε ποτέ. Μαθημένες/οι στους αγώνες διεκδίκησης και προάσπισης ατομικών και πολιτικών δικαιωμάτων, δίνουμε τη μάχη και των «οδοφραγμάτων» και της περιφρούρησης θέσεων. Οι, κατ’ επίφαση, «δημοκρατικές» διαλέξεις με την εθελοτυφλία απέναντι στον πόνο, στους αγώνες, στα όνειρα και τα ιδανικά του κόσμου, μέσα στα σπλάχνα του οποίου γεννάται η Τέχνη, μας έβρισκε και θα μας βρίσκει πολέμιες/ους. Όπως αντίθετες/ους μας βρίσκει οποιαδήποτε αναγνώριση αυθεντίας, πολύ περισσότερο στον χώρο της Τέχνης.

Δεν υποταχθήκαμε ποτέ στις αυτό-ανακηρυσσόμενες αυθεντίες των «ισχυρών», ούτε στο παραμύθι των κλακαδόρων τους για μία «εστέτ» τέχνη που δεν είναι σε άμεση διαλεκτική με την κοινωνία. Για μια τέχνη που δεν ανάγει την πράξη της δημιουργίας σε επανάσταση, σε εργαλείο ευαισθητοποίησης και αντίστασης. Όπως και ο Λόρκα διακήρυττε, έτσι και εμείς, πιστεύουμε ΑΚΡΑΔΑΝΤΑ ότι η τέχνη γεννιέται στα σπλάχνα της κοινωνίας και επιστρέφει σε αυτή για να συγκρουστεί, δευτερογενώς, με τις παθογένειες και τις προκλήσεις της, να ενθαρρύνει τον αγώνα για Δικαιοσύνη και Αλληλεγγύη, αλλά και να πυροδοτήσει μια ρηξικέλευθη επανάσταση στους κόλπους της και δη πολιτική, κοινωνική, πολιτιστική και γλωσσική.

Συνεπώς, αν ο Θεατρικός Όμιλος ενοχλήθηκε από τις, πολιτικού χαρακτήρα, τοποθετήσεις, τότε επέλεξε εσφαλμένα, όχι μόνο αναφορικά με την διοργάνωση της Διάλεξης και την επιλογή των προσκεκλημένων, αλλά και αναφορικά με την επιλογή του έργου του Λόρκα.  Αν ενοχλήθηκε οποιοσδήποτε τρίτος, που ενδεχομένως προσδοκούσε την ανακήρυξή του σε επαΐοντα και μοναδικό φορέα της Αλήθειας και της Γνώσης του Θεατρικού Λόγου, δεν είχε παρά να διεκδικήσει το «χρίσμα» από το να αναλώνεται σε εστετισμούς και λεκτικά καμώματα, που απάδουν της θέσεως του δασκάλου. Πολύ περισσότερο, όφειλε να είναι ευθύς απέναντί μας, κριτικός και ακέραιος, ως αρμόζει σε γενναίο Καλλιτέχνη, και όχι να κρύβεται πίσω από τους ποδόγυρους της Μπερνάρντα, ή ετέρων «συντελεστών».

Σε κάθε περίπτωση, οι ως άνω συμπεριφορές απάδουν του ύφους και σίγουρα του ήθους μας. Για τον λόγο αυτό υπερασπιζόμενες/οι για άλλη μία φορά την ελευθερία της έκφρασης, και χάριν των γυναικών και των ανδρών που έκαναν αιώνες να σηκώσουν κεφάλι, αλλά δεν διατίθενται πλέον να το ξανασκύψουν, αποσύρουμε την στήριξή μας στον Θεατρικό Όμιλο Ερμιονίδας, καθώς για εμάς τουλάχιστον, είναι θέμα παιδείας. Όταν θα συναντηθούμε πάλι στα πραγματικά «οδοφράγματα της Τέχνης», μιας Τέχνης που, όπως έλεγε ο μεγάλος Σεφέρης, «δεν φτιάχνει αδειανά κομψοτεχνήματα κλεισμένα μέσα σε ένα αποστερημένο δωμάτιο», θα είμαστε πάλι αρωγοί της προσπάθειας για Δικαιοσύνη και Ισότητα.

    Αθήνα, την 9η Ιουνίου 2017

    Μετά τιμής,

    Δικηγορικό Γραφείο «Μίνα Καούνη & Συνεργάτες»