Δικηγορικό Γραφείο
Το μήνυμα της εξέργερσης των εργατών του Σικάγο

133 χρόνια έχουν παρέλθει από εκείνη την αιματοβαμένη εξέγερη των εργατών του Σικάγο των Η.Π.Α. την 1η Μάη, σηματοδοτώντας και τυπικά το εναρκτήριο λάκτισμα της βασικότερης κοινωνικής σύγκρουσης που θα καθόριζε εφεξής τις εξελίξεις.

Εργατική Πρωτομαγιά την ονόμασαν και, ως τέτοια τιμάται και μνημονεύεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, μη γνωρίζοντας σύνορα γεωγραφικά και γλωσσικά.

Ξαναπιάνοντας το νήμα σήμερα, βλέπουμε ότι το μήνυμά της πεισματικά παραμένει ατόφιο και αναλλοίωτο, γιατί έτσι παραμένει και η μήτρα που τη γέννησε.

Έδωσε την σκυτάλη στη ματωμένη Κυριακή του 1905 στη Ρωσία, στον Μάη του ’36 και τον «Επιτάφιο» του Ρίτσου, στον τοίχο της Καισαριανής την Πρωτομαγιά του ’44.

Γιατί, έτσι γίνεται νομοτελειακά. Κάθε φορά που η παλινόρθωση νομίζει ότι έσβησε με την γομολάστιχά της τις πολιτικές και εξεγερτικές παρακαταθήκες των ανθρώπων, πάντα έρχεται η στιγμή που βρίσκεται ξανά αντιμέτωπη με τον γενικό νόμο κίνησης της Ιστορίας: Είναι αυτή η σπειροειδής ιστορική κίνηση που παρά τα πισωγυρίσματα, τα ξεστρατήματα και τις ήττες, το κάθε προηγούμενο κοινωνικό άλμα θα αποτελεί το βατήρα και το έδαφος για το επόμενο πιο στέρεο άλμα.

«Δεν έχει αλλάξει τίποτα;» «Δεν έχει προχωρήσει ο κόσμος από τότε;» διατείνονται πολλοί.

Ναι, πολλά έχουν αλλάξει. Οι όροι της εργασίας και τα μέσα που χρησιμοποιεί πρώτα και κύρια. Η χειρωνακτική και πνευματική εργασία ολοένα και περισσότερο ξεφτίζει σα διαχωρισμός, παραδίδοντας τη θέση της στη διαφορά εκτελεστικής και επιτελικής εργασίας.

Όποιος φαντάζεται τη σημερινή εργατική τάξη σαν τον μεταλλωρύχο με την αξίνα του, καλά θα κάνει να προσθέσει τις στρατιές από καλοντυμένους μπροστά στον υπολογιστή τους ή τους μαέστρους πολύπλοκων γραμμών βιομηχανικής παραγωγής υψηλής τεχνολογίας.

Τι άλλο έχει αλλάξει; Η 8ώρη σταθερή εργασία που ήταν και το κύριο σύνθημα των πρωτοπόρων του Σικάγο, μοιάζει σήμερα ρομαντικό ευχολόγιο μπροστά στις διπλοβάρδιες ή τα part-time, τα mini-jobs, τη μαύρη εργασία.

Κι αν πάλι κάποιος επιμένει να παρατηρεί πως το εργασιακό εισόδημα αντιστοιχεί σε παρασάγκας περισσότερα και πολυτιμότερα αγαθά σε σχέση με τότε, καλά θα κάνει να εξοικειωθεί επίσης με τον όρο της σχετικής εξαθλίωσης.

Ότι, δηλαδή, το μερίδιο του εργαζόμενου από την παραγωγή βαίνει συνεχώς μειούμενο σε μια εποχή που τα τεχνολογικά επιτεύγματα μας εισάγουν στην 4η βιομηχανική επανάσταση.

Αυτό, λοιπόν, που δεν έχει αλλάξει σίγουρα είναι η αλήθεια που βροντοφωνάζει και όσο κι αν την κλείνουν επιμελώς έξω από την πόρτα αυτή εισβάλλει από το παράθυρο και κάθε χαραμάδα. Ότι σε ένα κόσμο συγκλονιστικών αντιθέσεων, εκείνο που σε εξανθρωπίζει είναι με ποια μεριά συντάσσεσαι. Και όποιος δεν είναι με τη μία, τότε αναγκαστικά είναι με την άλλη! Κι σε αυτήν την πάλη το απολίτικο και η ουδετερότητα, με όσους ιντελεκτυέλ μανδύες κι αν ενδύονται,ισοδυναμεί με οπισθοπορεία και συντήρηση.

Παθητικότητα ή άκαπνη μάχη, ώστε να συνεχιστεί ο παραλογισμός να εμφανίζεται σαν «κανονικότητα» η δυστοπία ενός κόσμου, όπου τα θησαυροφυλάκια 8 Κροίσων ξεπερνούν τα υπάρχοντα του μισού πληθυσμού της Γης.

Ας έχουμε όμως κατά νου τα λόγια με τα οποία ο Σπάις, ένας από τους ηγέτες της εξέγερσης του Σικάγου το Μάη του 1886, απευθύνθηκε στους δικαστές την ώρα που εκείνοι τον έστελναν μαζί με τους συντρόφους του στην αγχόνη: «ε κρεμάστε μας!

Εδώ θα ποδοπατήσετε μία μικρή σπίθα, εκεί όμως και πιο πέρα και απέναντι και γύρω μας παντού, θα ξεπεταχτούν οι φλόγες. Η φωτιά είναι υπόγεια και δε θα μπορέσετε να τη σβήσετε...».